Anik A1


Anik A1 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anik A1 (Telesat 1) – kanadyjski sztuczny satelita przeznaczony do obsługi krajowej sieci łączności satelitarnej.

Spis treści

Budowa | edytuj kod

Producentem satelity była amerykańska firma Hughes Aircraft przy kooperacji kanadyjskich firm Spar Aerospace i Northern Electric Company of Canada. Pod względem konstrukcyjnym zbliżony do satelitów Intelsat IV. Masa startowa satelity wyniosła 540 kg, na orbicie geostacjonarnej 270 kg (po zużyciu całego paliwa w silniku służącym do zmiany orbity). Zasilanie z 23 000 ogniw słonecznych dających początkową moc 300 W (po 7 latach 230 W).

Misja | edytuj kod

Satelita wyniesiony został na orbitę geostacjonarną z Przylądka Kennedy'ego 10 listopada 1972 roku za pomocą amerykańskiej rakiety Delta 1914[2] (wydzierżawionej od NASA), wyposażonej w dziewięć dodatkowych silników startowych na paliwo stałe. Satelita wyposażony był w 12 transponderów zapewniających pojemność 9600 kanałów telefonicznych lub 10 kanałów telewizji kolorowej. Moc wyjściowa nadajników wynosiła 6 W. W stacjach naziemnych przyjęto częstotliwość: dla nadawania 6 GHz, dla odbioru 4 GHz. Średnica anteny stacji naziemnych wynosiła 9 m[3].

Anik A1 do tej pory pozostaje na orbicie zbliżonej do geostacjonarnej[4].

Satelity Anik umożliwiły nie tylko dalekosiężną łączność telefoniczną i dalekopisową, lecz także przekazywanie programów telewizyjnych nawet do niewielkich osiedli.

Ciekawostki | edytuj kod

W języku eskimoskim Anik oznacza brat.

11 stycznia 1973 roku przeprowadzono pierwszą rozmowę telefoniczną z wioski eskimoskiej koło Resolute Bay do Allan Park pod Toronto (odległość w linii prostej 3500 km).

Przypisy | edytuj kod

  1. Anik A1 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-09-04].
  2. Rakieta błędnie oznaczona, użyto bowiem wariantu 1904 z silnikiem AJ-10 w stopniu drugim.
  3. Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo M.O.N., 1974, s. 69.
  4. Anik A1 (ang.). N2YO.com - Real Time Satellite Tracking. [dostęp 2013-09-04].

Bibliografia | edytuj kod

  • Paweł Elsztein, Przekazano za pośrednictwem satelity, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1979, s. 102
Na podstawie artykułu: "Anik A1" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy