Anja Pärson


Anja Pärson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anja Sofia Tess Pärson (ur. 25 kwietnia 1981 w Umeå) – szwedzka narciarka alpejska, sześciokrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata. Jedna z niewielu zawodniczek, które wygrywały zawody Pucharu Świata we wszystkich konkurencjach[1]. Pierwsza narciarka w historii, która zdobyła mistrzostwo świata we wszystkich pięciu konkurencjach[2]. Łącznie na igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata zdobyła indywidualnie siedemnaście medali, bijąc rekord należący do Niemki Christl Cranz[3].

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Anja Pärson pojawiła się 3 stycznia 1997 roku w Gällivare, gdzie w zawodach FIS Race w gigancie zajęła osiemnaste miejsce. W 1998 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Megève, gdzie zwyciężyła w gigancie, a w slalomie zajęła trzecie miejsce za Niemkami Stefanie Wolf i Moniką Bergmann. Dwa tygodnie później, w wieku niespełna 17 lat, zadebiutowała w Pucharze Świata, zajmując 15 marca 1998 roku w Crans-Montana 25. miejsce w gigancie. Szwedka nie zdobyła jednak punktów, były to bowiem zawody Finału Pucharu Świata, w których punkty otrzymało tylko piętnaście najlepszych zawodniczek. Punkty zdobyła za to już w pierwszych zawodach sezonu 1998/1999, plasując się na trzynastym miejscu w gigancie 24 października 1998 roku w Sölden. Nieco ponad miesiąc później, 3 grudnia 1998 roku w Mammoth Mountain po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zwyciężając w slalomie. W zawodach tych wyprzedziła bezpośrednio Zali Steggall z Australii oraz Austriaczkę Ingrid Salvenmoser. W kolejnych startach jeszcze trzy razy stanęła na podium slalomów: 20 grudnia w Veysonnaz była trzecia, 17 stycznia w St. Anton zajęła drugie miejsce, a 23 lutego 1999 roku w Åre ponownie była trzecia. W klasyfikacji generalnej dało jej to dwunaste miejsce, a wśród slalomistek była trzecia, za Austriaczką Sabine Egger i swą rodaczką, Pernillą Wiberg. W marcu 1999 roku zdobyła złoty medal w slalomie podczas mistrzostw świata juniorów w Pra Loup. Miesiąc wcześniej wzięła udział w mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek, jednak nie ukończyła slalomu i giganta.

Pärson w Aspen w 2006 r.

Kolejne sukcesy w kategorii juniorów osiągnęła na mistrzostwach świata juniorów w Québecu, gdzie w trzech startach zdobyła trzy medale. Najpierw zajęła trzecie miejsce w supergigancie, plasując się za Austriaczkami Kathrin Wilhelm i Ingrid Rumpfhuber. Następnie zwyciężyła w gigancie, wyprzedzając Hiszpankę Carolinę Ruiz Castillo o 1,47 sekundy. Dzień później wygrała także slalom, pokonując Emily Brydon z Kanady o 0,55 sekundy. W zawodach pucharowych cztery razy plasowała się w najlepszej trójce, za każdym razem w slalomie: 12 grudnia w Sestriere była druga, 12 lutego w Santa Caterina i 20 lutego w Åre była trzecia, a 19 marca 2000 roku w Bormio ponownie zajęła drugie miejsce. W klasyfikacji generalnej była tym razem ósma, a w klasyfikacji slalomu ponownie trzecia, za Špelą Pretnar ze Słowenii i Francuzką Christel Pascal. W kolejnym sezonie tylko raz stanęła na podium w slalomie, 10 marca w Åre zajmując trzecie miejsce. Pięciokrotnie dokonała tego jednak w gigancie: 28 października w Sölden i 16 listopada w Park City była trzecia, a 9 i 19 grudnia w Sestriere oraz 11 marca 2001 roku w Åre była druga. Sezon 2000/2001 zakończyła na jedenastej pozycji, a w klasyfikacji giganta była druga za Sonją Nef ze Szwajcarii. W lutym 2001 roku wystartowała na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie zdobyła pierwsze medale wśród seniorek. Zwyciężyła tam w slalomie, a w gigancie była trzecia za Sonją Nef i Włoszką Karen Putzer.

Najważniejszym punktem sezonu 2001/2002 były igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Pärson zdobyła tam srebrny medal w gigancie, awansując z czwartego miejsca po pierwszym przejeździe. W zawodach tych rozdzieliła na podium Janicę Kostelić z Chorwacji i Sonję Nef. Czwarte miejsce po pierwszym przejeździe zajmowała także w slalomie, tracąc do prowadzącej Kostelić 0,43 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała ósmy wynik, co jednak dało jej trzeci łączny czas. Ostatecznie straciła 0,99 sekundy do Kostelić, a o 0,92 sekundy przegrała z Francuzką Laure Pequegnot. Był to pierwszy w historii medal olimpijski w tej konkurencji wywalczony przez reprezentantkę Szwecji. W Pucharze Świata ośmiokrotnie stawała na podium, w tym odnosząc cztery zwycięstwa w slalomie: 9 grudnia w Sestriere, 29 grudnia w Lienzu oraz 5 i 6 stycznia 2002 roku w Mariborze. W klasyfikacji generalnej dało jej to piąte miejsce, a w klasyfikacjach slalomu i giganta była trzecia. Jeszcze lepsze wyniki osiągała w sezonie 2002/2003, który ukończyła na trzeciej pozycji, za Kostelić i Putzer. W najlepszej trójce plasowała się dziewięć razy, z czego sześć razy wygrywała: 30 listopada w Aspen zwyciężyła w slalomie, 15 grudnia w Sestriere była najlepsza w slalomie równoległym, 19 stycznia w Cortina d'Ampezzo i 25 stycznia w Mariborze wygrywała giganty, dzień później ponownie wygrała slalom, a 6 marca 2003 roku w Åre odniosła kolejny triumf w gigancie. W klasyfikacji slalomu była druga za Kostelić, a w gigancie wywalczyła pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę. W lutym 2003 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie zwyciężyła w gigancie, wyprzedzając Włoszkę Denise Karbon i Allison Forsyth z Kanady. Na tej samej imprezie była też czwarta w slalomie, przegrywając walkę o podium z Austriaczką Nicole Hosp o 0,12 sekundy.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2003/2004, kiedy zwyciężyła w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach slalomu i giganta. Na podium stawała trzynaście razy, w tym odniosła aż jedenaście zwycięstw: sześć w slalomie (29 listopada w Park City, 16 grudnia w Madonna di Campiglio, 28 grudnia w Lienzu, 5 stycznia w Megève, 25 stycznia w Mariborze i 8 lutego w Zwiesel) oraz pięć w gigancie (28 listopada w Park City, 24 stycznia w Mariborze, 7 lutego w Zwiesel, 21 lutego w Åre i 14 marca w Sestriere). W kolejnym sezonie jedenaście razy plasowała się na podium, jednak odniosła tylko cztery zwycięstwa: 23 listopada w Sölden w gigancie, 23 stycznia w Mariborze w slalomie oraz 25 i 26 lutego 2005 roku w San Sicario, kolejno w supergigancie i zjeździe. Wystarczyło to do zwycięstwa w klasyfikacji generalnej, z przewagą zaledwie trzech punktów nad Janicą Kostelić. Ponadto Szwedka była druga w klasyfikacjach giganta i kombinacji. Na przełomie stycznia i lutego 2005 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Bormio, zdobywając trzy medale. Najpierw zwyciężyła w supergigancie, zdobywając pierwszy w historii złoty medal dla Szwecji w tej konkurencji. Następnie zwyciężyła w gigancie, wyprzedzając Tanję Poutiainen z Finlandii. Na koniec zajęła drugie miejsce w kombinacji, rozdzielając na podium Janicę Kostelić i Austriaczkę Marlies Schild.

Pärson w Semmering w 2008 r.

Kolejne medale wywalczyła podczas igrzysk olimpijskich w Turynie, rozpoczynając od zajęcia trzeciego miejsca w zjeździe. W zawodach tych o 0,64 sekundy przegrała z Michaelą Dorfmeister, a o 0,27 sekundy uległa Martinie Schild ze Szwajcarii. Trzy dni później trzecia była również w kombinacji, plasując się za Kostelić i Marlies Schild. W swoim ostatnim starcie zdobyła złoty medal w slalomie, pokonując Austriaczki Nicole Hosp i Marlies Schild. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski dla Szwecji w tej konkurencji w rywalizacji kobiet. W zawodach pucharowych stawała na podium częściej, niż w jakimkolwiek innym sezonie, dokonując tego piętnaście razy. Odniosła kolejnych osiem zwycięstw w czterech konkurencjach: 11 grudnia w Aspen, 22 grudnia w Szpindlerowym Młynie i 11 marca w Levi była najlepsza w slalomach, 28 grudnia w Lienzu i 4 lutego w Ofterschwang wygrywała giganty, 13 stycznia w Bad Kleinkirchheim i 15 marca w Åre wygrywała zjazdy, a 27 stycznia w Cortina d'Ampezzo triumfowała w supergigancie. Sezon 2005/2006 ukończyła na drugiej pozycji, 308 punktów za Kostelić, która ustanowiła nowy rekord punktów zdobytych w jednym sezonie[4]. Szwedka zwyciężyła za to w klasyfikacji giganta, była druga w kombinacji i trzecia w klasyfikacji slalomu. W sezonie 2006/2007 wielokrotnie nie kończyła zawodów, a na podium stanęła cztery razy. Odniosła jedno zwycięstwo 15 marca 2007 roku w Lenzerheide wygrywając supergiganta. W klasyfikacji generalnej była piąta, nie znalazła się także w czołowej trójce klasyfikacji końcowych w żadnej z konkurencji. Rozgrywane w 2007 roku mistrzostwa świata w Åre okazały się za to najbardziej udaną imprezą w jej karierze. W sześciu startach zdobyła tam pięć medali, zaczynając od trzech kolejnych zwycięstw: w supergigancie, superkombinacji oraz zjeździe. Wraz ze zdobyciem złota w zjeździe stała się pierwszą w historii narciarką, która zdobyła mistrzostwo świata we wszystkich konkurencjach[5]. Następnie nie ukończyła giganta, jednak w slalomie wywalczyła trzecie miejsce, plasując się za Czeszką Šárką Záhrobską i Marlies Schild. Ponadto wspólnie z Hansem Olssonem, Patrikiem Järbynem, Anną Ottosson, Markusem Larssonem i Jensem Byggmarkiem zdobyła srebrny medal w rywalizacji drużynowej.

Sezon 2007/2008 był jej najsłabszym od siedmiu lat. W najlepszej trójce zawodów PŚ znalazła się pięciokrotnie, w tym wygrywając kolejno zjazd i supergiganta w dniach 15 i 16 grudnia w Sankt Moritz oraz superkombinację 9 marca 2008 roku w Crans-Montana. W klasyfikacji generalnej była szósta, a klasyfikacji kombinacji zajęła trzecie miejsce, za Niemką Marią Riesch i Lindsey Vonn z USA. Przez dwa kolejne sezony zajmowała trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. W tym czasie łącznie trzynaście razy stawała na podium, wygrywając trzy zawody: 19 grudnia 2008 roku w Sankt Moritz zwyciężyła w superkombinacji, 18 stycznia 2009 roku w Altenmarkt triumfowała w zjeździe, a 29 stycznia 2010 roku w Sankt Moritz ponownie była najlepsza w superkombinacji. W sezonie 2008/2009 zwyciężyła w klasyfikacji kombinacji, zdobywając swoją ostatnią Małą Kryształową Kulę. Natomiast w sezonie 2009/2010 zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji zjazdu i drugie w kombinacji. Rozgrywane w 2009 roku mistrzostwa świata w Val d'Isère były pierwszą od dziesięciu lat imprezą, z której wróciła bez medalu. Najlepszy wynik osiągnęła tam w slalomie, który ukończyła na dziewiątej pozycji. Na rozgrywanych rok później igrzyskach w Vancouver tylko w kombinacji zajęła miejsce w pierwszej dziesiątce. Po zjeździe do kombinacji zajmowała siódme miejsce, tracąc do prowadzącej Vonn 1,41 sekundy. W slalomie uzyskała szósty wynik, co dało jej jednak trzeci łączny czas i brązowy medal. Ostatecznie straciła 1,05 sekundy do Marii Höfl-Riesch oraz 0,11 sekundy do Julii Mancuso z USA. Pärson blisko medalu była także w zjeździe, jednak tuż przed metą straciła równowagę i wypadała z trasy, uderzając w jedną z bramek. Na ostatnim punkcie pomiarowym przez wypadkiem traciła do ostatecznej zwyciężczyni, Lindsey Vonn 0,37 sekundy (wynik ten dałby jej srebrny medal). Nie odniosła poważniejszych obrażeń[6].

Ostatnie sukcesy osiągnęła w sezonie 2010/2011. Trzykrotnie stawała na podium, odnosząc zwycięstwo w zjeździe 5 marca 2011 roku w Tarvisio. Triumf ten był jednocześnie jej ostatnim podium w zawodach tego cyklu. W klasyfikacji generalnej zajęła ósme miejsce, a w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta była piąta. W lutym 2011 roku brała udział w mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen zdobywając dwa brązowe medale. Najpierw zajęła trzecie miejsce w kombinacji, osiągając trzeci czas zjazdu i ósmy czas slalomu. W zawodach tych lepsze były tylko Austriaczka Anna Fenninger oraz Tina Maze ze Słowenii. Parę dni później trzecia była także w zawodach drużynowych, w których startowała wspólnie z Hansem Olssonem, Mattsem Olssonem, Axelem Bäckiem, Sarą Hector i Marią Pietilą-Holmner. Startowała jeszcze w sezonie 2011/2012, jednak zajęła dopiero 32. miejsce w klasyfikacji generalnej. Był to najsłabszy wynik w historii jej startów w Pucharze Świata. Sześciokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, najlepszy wynik osiągając 15 marca 2012 roku w Schladming, gdzie była ósma w supergigancie. Zawody te były ostatnim oficjalnym występem Pärson na arenie międzynarodowej. W marcu 2012 roku zakończyła karierę. Jako jeden z powodów decyzji podała nękające ją kontuzje (kilkakrotnie przeszła operację lewego kolana, miała także problemy z kręgosłupem)[7][8].

Inne osiągnięcia i nagrody | edytuj kod

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Szwecji, w tym dziesięć złotych: w zjeździe w latach 2001, 2003 i 2010, gigancie w latach 1998, 2003 i 2005, kombinacji w latach 2000, 2001 i 2003 oraz slalomie w 2005 roku. W latach 2006-2007 otrzymywała nagrodę Svenska Dagbladets guldmedalj[9]. W 2006 roku była chorążym reprezentacji Szwecji podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Turynie[10]. Łącznie wygrała 42. zawody Pucharu Świata, co daje jej piąte miejsce w klasyfikacji wszech czasów[11]. Z wynikiem 95. miejsc na podium zawodów tego cyklu jest również piąta w klasyfikacji wszech czasów[12].

Życie prywatne | edytuj kod

W czerwcu 2012 roku publicznie ogłosiła, że jest lesbijką[13]. W lipcu 2012 roku urodziła syna, Elvisa[14]. W 2014 roku wzięła ślub ze swoją partnerką, Filippą[15]. Przez pewien czas mieszkała w Monako, jednak od 2012 roku wraz z rodziną mieszka w szwedzkiej miejscowości Umeå[16]. W styczniu 2015 roku ogłosiła, że po raz drugi jest w ciąży[17]. Od 2015 roku pracuje jako komentatorka zawodów w narciarstwie alpejskim dla Sveriges Television[18].

Osiągnięcia | edytuj kod

Pärson w Monako w 2006 r.

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Statystyka miejsc na podium | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach o Puchar Świata | edytuj kod

  1. Mammoth Mountain3 grudnia 1998 (slalom)
  2. Sestriere9 grudnia 2001 (slalom)
  3. Lienz29 grudnia 2001 (slalom)
  4. Maribor5 stycznia 2002 (slalom)
  5. Maribor6 stycznia 2002 (slalom)
  6. Aspen30 listopada 2002 (slalom)
  7. Sestriere15 grudnia 2002 (slalom równoległy)
  8. Cortina d'Ampezzo19 stycznia 2003 (gigant)
  9. Maribor25 stycznia 2003 (gigant)
  10. Maribor26 stycznia 2003 (slalom)
  11. Åre6 marca 2003 (gigant)
  12. Park City28 listopada 2003 (gigant)
  13. Park City29 listopada 2003 (slalom)
  14. Madonna di Campiglio16 grudnia 2003 (slalom)
  15. Lienz28 grudnia 2003 (slalom)
  16. Megève5 stycznia 2004 (slalom)
  17. Maribor24 stycznia 2004 (gigant)
  18. Maribor25 stycznia 2004 (slalom)
  19. Zwiesel7 lutego 2004 (gigant)
  20. Zwiesel8 lutego 2004 (slalom)
  21. Åre21 lutego 2004 (gigant)
  22. Sestriere14 marca 2004 (gigant)
  23. Sölden23 listopada 2004 (gigant)
  24. Maribor23 stycznia 2005 (slalom)
  25. San Sicario25 lutego 2005 (supergigant)
  26. San Sicario26 lutego 2005 (zjazd)
  27. Aspen11 grudnia 2005 (slalom)
  28. Špindlerův Mlýn22 grudnia 2005 (slalom)
  29. Lienz28 grudnia 2005 (gigant)
  30. Bad Kleinkirchheim13 stycznia 2006 (zjazd)
  31. Cortina d'Ampezzo27 stycznia 2006 (supergigant)
  32. Ofterschwang4 lutego 2006 (gigant)
  33. Levi11 marca 2006 (slalom)
  34. Åre15 marca 2006 (zjazd)
  35. Lenzerheide15 marca 2007 (supergigant)
  36. Sankt Moritz15 grudnia 2007 (zjazd)
  37. Sankt Moritz16 grudnia 2007 (supergigant)
  38. Crans-Montana9 marca 2008 (superkombinacja)
  39. Sankt Moritz19 grudnia 2008 (superkombinacja)
  40. Altenmarkt18 stycznia 2009 (zjazd)
  41. Sankt Moritz29 stycznia 2010 (superkombinacja)
  42. Tarvisio5 marca 2011 (zjazd)
  • 42 zwycięstw (18 slalomów, 11 gigantów, 6 zjazdów, 4 supergiganty i 3 superkombinacje)

Pozostałe miejsca na podium | edytuj kod

  1. Veysonnaz - 20 grudnia 1998 (slalom) - 3. miejsce
  2. St. Anton - 17 stycznia 1999 (slalom) - 2. miejsce
  3. Åre - 23 lutego 1999 (slalom) - 3. miejsce
  4. Sestriere - 12 grudnia 1999 (slalom) - 2. miejsce
  5. Santa Caterina - 12 lutego 2000 (slalom) - 3. miejsce
  6. Åre - 20 lutego 2000 (slalom) - 3. miejsce
  7. Bormio - 19 marca 2000 (slalom) - 2. miejsce
  8. Sölden - 28 października 2000 (gigant) - 3. miejsce
  9. Park City - 16 listopada 2000 (gigant) - 3. miejsce
  10. Sestriere - 9 grudnia 2000 (gigant) - 2. miejsce
  11. Sestriere - 19 grudnia 2000 (gigant) - 2. miejsce
  12. Åre - 10 marca 2001 (slalom) - 3. miejsce
  13. Åre - 11 marca 2001 (gigant) - 2. miejsce
  14. Val d'Isère - 16 grudnia 2001 (gigant) - 2. miejsce
  15. Lienz - 28 grudnia 2001 (gigant) - 3. miejsce
  16. Åre - 31 stycznia 2002 (gigant) - 2. miejsce
  17. Altenmarkt10 marca 2002 (slalom) - 2. miejsce
  18. Bormio - 4 stycznia 2003 (gigant) - 2. miejsce
  19. Bormio - 5 stycznia 2003 (slalom) - 3. miejsce
  20. Åre - 8 marca 2003 (slalom) - 2. miejsce
  21. Sölden - 25 października 2003 (gigant) - 2. miejsce
  22. Madonna di Campiglio - 17 grudnia 2003 (slalom) - 2. miejsce
  23. Aspen - 26 listopada 2004 (gigant) - 2. miejsce
  24. Aspen - 27 listopada 2004 (slalom) - 2. miejsce
  25. Sankt Moritz - 22 grudnia 2004 (gigant) - 2. miejsce
  26. Cortina d'Ampezzo - 12 stycznia 2005 (supergigant) - 2. miejsce
  27. Åre - 20 lutego 2005 (gigant) - 3. miejsce
  28. San Sicario - 27 lutego 2005 (kombinacja) - 2. miejsce
  29. Lenzerheide - 11 marca 2005 (supergigant) - 3. miejsce
  30. Sölden - 22 października 2005 (gigant) - 3. miejsce
  31. Aspen - 10 grudnia 2005 (gigant) - 2. miejsce
  32. Sankt Moritz - 22 stycznia 2006 (superkombinacja) - 2. miejsce
  33. Ofterschwang - 3 lutego 2006 (gigant) - 2. miejsce
  34. Kvitfjell - 4 marca 2006 (superkombinacja) - 2. miejsce
  35. Levi - 10 marca 2006 (slalom) - 2. miejsce
  36. Åre - 17 marca 2006 (slalom) - 3. miejsce
  37. Lake Louise - 2 grudnia 2006 (zjazd) - 3. miejsce
  38. Val d'Isère - 20 grudnia 2006 (zjazd) - 3. miejsce
  39. Lenzerheide - 17 marca 2007 (slalom) - 2. miejsce
  40. Cortina d'Ampezzo19 stycznia 2008 (zjazd) - 2. miejsce
  41. Whistler - 24 lutego 2008 (superkombinacja) - 3. miejsce
  42. Altenmarkt17 stycznia 2009 (superkombinacja) - 3. miejsce
  43. Cortina d'Ampezzo24 stycznia 2009 (zjazd) - 3. miejsce
  44. Garmisch-Partenkirchen - 1 lutego 2009 (supergigant) - 2. miejsce
  45. Tarvisio - 21 lutego 2009 (zjazd) - 3. miejsce
  46. Haus8 stycznia 2010 (zjazd) - 2. miejsce
  47. Haus10 stycznia 2010 (supergigant) - 2. miejsce
  48. Maribor - 16 stycznia 2010 (gigant) - 3. miejsce
  49. Cortina d'Ampezzo22 stycznia 2010 (supergigant) - 3. miejsce
  50. Cortina d'Ampezzo23 stycznia 2010 (zjazd) - 3. miejsce
  51. Garmisch-Partenkirchen - 10 marca 2010 (zjazd) - 3. miejsce
  52. Altenmarkt8 stycznia 2011 (zjazd) - 2. miejsce
  53. Cortina d'Ampezzo21 stycznia 2011 (supergigant) - 2. miejsce

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Olympic.org: Pernilla Wiberg: “I wish everyone on Earth could experience it” (ang.)
  2. Encyclopædia Britannica: Anja Pärson (ang.)
  3. Zweites WM-Gold an Anja Pärson (niem.)
  4. CNN.com: Kostelic sets new World Cup record (ang.)
  5. Olympic.org: Anja PAERSON (ang.)
  6. Paerson soars in scary crash (ang.)
  7. Anja Paerson kończy karierę (pol.)
  8. Swedish skier Anja Paerson to retire (ang.)
  9. Bragdmedaljörer genom tiderna (szw.)
  10. Sweden | Olympics at Sports-Reference.com (ang.)
  11. FIS-ski.com: Competitors having more than one Victory (ang.)
  12. FIS-ski.com: Competitors having more than one Podium (ang.)
  13. Mistrzyni olimpijska: tak, jestem lesbijką!
  14. Anja Pärson fick en son (szw.)
  15. Gay skiing legend: We need more support from IOC (ang.)
  16. Pärson flyttar hem och bildar familj (szw.)
  17. Anja Pärson gravid - visade upp sin mage (szw.)
  18. Anja Pärson gör expertcomeback (szw.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Anja Pärson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy