Anna Fotyga


Anna Fotyga w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Anna Fotyga i Condoleezza Rice w Waszyngtonie (2006)

Anna Elżbieta Fotyga z domu Kawecka (ur. 12 stycznia 1957 w Lęborku) – polska polityk i ekonomistka. W latach 2006–2007 minister spraw zagranicznych i przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, w latach 2007–2008 szef Kancelarii Prezydenta RP, posłanka na Sejm VII kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VIII i IX kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie | edytuj kod

W 1976 została absolwentką III Liceum Ogólnokształcącego im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku[1]. W 1981 ukończyła studia z zakresu handlu zagranicznego na Uniwersytecie Gdańskim.

Działalność zawodowa i polityczna | edytuj kod

W 1981 pracowała w dziale zagranicznym Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ „Solidarność”. W latach 1987–1989 była członkinią zarządu spółki „Modem”. Od 1989 do 1991 pracowała, a następnie kierowała Biurem Spraw Zagranicznych Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Była bliskim współpracownikiem ówczesnego wiceprzewodniczącego Związku Lecha Kaczyńskiego.

W latach 1992–1994 pracowała w przedsiębiorstwie wydawniczym „Przekaz”, a w kolejnych latach jako ekspert w Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz jako doradca przy projektach Banku Światowego. Od 1998 do 2002 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej rady nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1999 do 2001 była także doradcą prezesa Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych ds. integracji europejskiej, a w 2000 również doradcą Prezesa Rady Ministrów do spraw międzynarodowych w rządzie Jerzego Buzka. W 2001 pełniła obowiązki dyrektora Departamentu Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

20 listopada 2002 została mianowana zastępcą prezydenta miasta Gdańska, gdzie była odpowiedzialna za politykę gospodarczą miasta oraz między innymi fundusze z Unii Europejskiej. Zrezygnowała z tej funkcji w dniu 12 stycznia 2004, formułując zarzuty o nepotyzm lub korupcję pod adresem prezydenta miasta Pawła Adamowicza z PO i jego otoczenia[2].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 startowała z list Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 1 obejmującym województwo pomorskie. Uzyskała mandat poselski, otrzymując 25 994 głosów. Funkcję polskiej deputowanej VI kadencji PE sprawowała do 22 listopada 2005.

23 listopada 2005 została mianowana sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

9 maja 2006 po dymisji Stefana Mellera prezydent Lech Kaczyński mianował ją na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Była pierwszą kobietą na tym stanowisku. Utrzymała je w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, ponadto została przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej.

Od 7 września 2006 do 20 maja 2010 zasiadała w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego[3]. 4 lipca 2007 Platforma Obywatelska złożyła do Sejmu wniosek o wotum nieufności dla wszystkich ministrów, w tym Anny Fotygi. 7 września 2007 – wraz z pozostałymi ministrami – została odwołana ze stanowiska ministra spraw zagranicznych i przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, który równocześnie powołał ją na stanowisko sekretarza stanu w MSZ. Jeszcze tego samego dnia ponownie powołana na poprzednie stanowiska[4]. Tym samym marszałek Sejmu uznał za bezprzedmiotowy wniosek PO o wotum nieufności[5][6]. Funkcję ministra pełniła do 16 listopada 2007.

29 listopada 2007 została przez Lecha Kaczyńskiego powołana na stanowisko szefa Kancelarii Prezydenta RP. Pełniła tę funkcję do 20 sierpnia 2008.

W latach 2009–2010 kierowała misją Międzynarodowej Organizacji Pracy w Tbilisi. W sierpniu 2010 podała się do dymisji[7].

W 2011 w wyborach parlamentarnych została kandydatką Prawa i Sprawiedliwości do Sejmu z okręgu gdańskiego i uzyskała mandat poselski liczbą 24 662 głosów[8]. W 2014 z powodzeniem kandydowała z listy PiS w wyborach do Parlamentu Europejskiego, zdobywając 56 677 głosów i zostając eurodeputowaną VIII kadencji[9]. Została wybrana na przewodniczącą parlamentarnej Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony (SEDE)[10]. W 2019 ponownie wystartowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego z pierwszego miejsca listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 1[11]. W wyborach tych uzyskała poparcie 160 517 głosujących, utrzymując mandat eurodeputowanej na kolejną kadencję[12].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

Córka Jerzego i Krystyny[14]. Jest mężatką, ma dwoje dzieci[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. Diamentowa lista absolwentów. topolowka.pl. [dostęp 2015-12-29].
  2. Zamieszanie we władzach Gdańska. wyborcza.pl, 12 stycznia 2004. [dostęp 2011-10-07].
  3. Członkowie RBN w latach 2005–2010 (w kolejności dat powołania). bbn.gov.pl. [dostęp 2011-10-07].
  4. M.P. z 2007 r. nr 60, poz. 692
  5. Większość ministrów odwołanych, Fotyga znów powołana. gazeta.pl, 7 września 2007. [dostęp 2011-10-07].
  6. Premier: Niech prezes TK uważa co mówi. gazeta.pl, 10 września 2007. [dostęp 2011-10-07].
  7. Bartosz Węglarczyk: Fotyga protestuje i odchodzi. wyborcza.pl, 25 sierpnia 2010. [dostęp 2011-10-07].
  8. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-11-05].
  9. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].
  10. European parliament: Committee formations (ang.). theparliamentmagazine.eu, 7 lipca 2014. [dostęp 2014-12-05].
  11. Marcin Kapela: Anna Fotyga urodziła się w Lęborku i tutaj wróciła, żeby zakończyć swoją kampanię wyborczą. naszemiasto.pl, 24 maja 2019. [dostęp 2019-05-27].
  12. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  13. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). president.lt. [dostęp 2011-11-08].
  14. Dane osoby z katalogu. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-01-20].
  15. Życiorys. fotyga.pl. [dostęp 2019-01-20].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Anna Fotyga" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy