Anna Lanota


Anna Lanota w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anna Lanota, z domu Rottenberg (ur. 11 stycznia 1915 w Łodzi jako Chana Rottenberg, zm. 12 lipca 2008 w Warszawie) – polska nauczycielka, dziennikarka.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodziła się w Łodzi[1] w rodzinie żydowskiej, jako córka Szlomy (Stanisław, 1888-1942) i Jehudit z domu Pilicer (1888-1942).

W 1937 ukończyła studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Przed 1939 pracowała jako nauczycielka, w domu Towarzystwa Opieki nad Sierotami Żydowskimi „Centos” w Otwocku. W latach 1939-1941 pracowała jako wychowawczyni w domu dziecka we Lwowie, od 1941 przebywała w Warszawie. Uczestniczyła w komunistycznej konspiracji, m.in. pracowała przy druku i dystrybucji pisma „Głos Warszawy”[1][2]. Służyła w Armii Ludowej, w stopniu podporucznika, uczestniczyła w powstaniu warszawskim, była kierownikiem koła instruktorek Wydziału Żeńskich Jednostek Wojskowych Sztabu Głównego AL. Warszawę opuściła 2 września 1944 (była już wówczas w ciąży, jej mąż Edward Lanota zginął 26 sierpnia 1944 w zbombardowanej przez Niemców kamienicy przy ul. Freta 16, wraz z częścią sztabu AL)[3].

Po II wojnie światowej pracowała początkowo w piśmie „Głos Ludu[1], następnie w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” i piśmie „Sztandar Ludu”[4]. W 1948 objęła stanowisko redaktora naczelnego nowo powstałego czasopisma „Przyjaciółka” i pełniła tę funkcję do 1960[5]. W latach 1960-1975 pracowała w piśmie „Wiedza i Życie”, następnie przeszła na emeryturę[1][6].

Zmarła w Warszawie. Pochowana jest na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej[7][8]. Jej mężem był Edward Lanota (1905-1944), z którym miała córkę Małgorzatę (ur. 1945).

Publikacje | edytuj kod

  • Tarcza i miecz
  • Droga przez las (1951)
  • Chłopiec i dziewczyna (1953)
  • Starzy i młodzi (1955)
  • Wypisy z literatury pięknej dla kół studiowania historii ruchu robotniczego (1955)
  • Słowo do rodziców o wychowaniu seksualnym (1960-1962)
  • Pomagamy w wyborze zawodu (1963-1969, współautorki: Danuta Barzach, Janina Bierzwińska)
  • Rodzicom ku uwadze. Rozmowy o wychowaniu (1964-1966, współautorka: Danuta Barzach)
  • Miejskie warstwy pośrednie we współczesnym społeczeństwie kapitalistycznym (1964, tłumaczenie, autor: Anušavan Agafonovič Arzumanân)
  • Zdasz maturę i co dalej? Rozważ, zastanów się, dobrze wybierz (1967)
  • Skąd się biorą dzieci? Poradnik dla rodziców i nauczycieli przedszkoli (1978, współautorka: Ida Merżan)
  • „Orleniem” na koniec świata (1982)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Elżbieta Ciborska Leksykon polskiego dziennikarstwa, wyd. Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2010, s. 298
  2. Oral history interview with Anna Lanota
  3. Antoni Przygoński Armia Ludowa w Powstaniu Warszawskim 1944, wyd. Warszawa 2008, s. 347
  4. Słownik dziennikarstwa Lubelszczyzny
  5. Małgorzata Hajdo. Wizerunek kobiety jako matki, pracownika i działaczki społecznej prezentowany na łamach prasy kobiecej w latach 1948-1956. „Dzieje Najnowsze”. Nr 38/3, s. 1, 2006. 
  6. Przyjaciółka – pierwszy rocznik. bufetprl.com, 2013-09-15. [dostęp 2018-03-08].
  7. Anna Lanota. cemetery.jewish.org.pl. [dostęp 2018-03-10].
  8. Anna Lanota. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2018-03-08].
  9. M.P. z 1955 r. nr 95, poz. 1219.
  10. M.P. z 1952 r. nr 28, poz. 403.
  11. M.P. z 1949 r. nr 18, poz. 229.

Bibliografia | edytuj kod

  • Anna Lanota (ang.). centropa.org. [dostęp 2018-03-08].
  • Anna Lanota (ang.). w.bibliotece.pl. [dostęp 2018-03-08].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Anna Lanota" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy