Anna Styszyńska


Anna Styszyńska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anna Styszyńska (ur. 15 kwietnia 1954 w Jarocinie) – polska geograf, doktor habilitowany nauk o Ziemi, profesor nadzwyczajny Akademii Morskiej w Gdyni i Politechniki Gdańskiej[1].

Życiorys | edytuj kod

Do 1977 studiowała geografię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1977 została zatrudniona na Wydziale Nawigacyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Początkowo pracowała jako pracownik naukowo-techniczny, w 1980 została starszym asystentem, a później adiunktem. Od 2007 jest profesorem nadzwyczajnym Akademii Morskiej w Gdyni. W tym samym roku została kierownikiem Katedry Meteorologii i Oceanografii Nautycznej oraz członkiem Rady Wydziału. W 2008 weszła w skład Senatu Akademii Morskiej w Gdyni. W latach 80. i 90. XX wieku prowadziła też zajęcia na Wydziale Administracyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni[2].

W 2006 habilitowała się na podstawie pracy Przyczyny i mechanizmy współczesnego (1982-2002) ocieplenia atlantyckiej Arktyki, złożonej na Uniwersytecie w Poznaniu[3].

Jako pracownik szkoły odbywała rejsy na statkach szkolnych, jako oficer praktyk (nadzorując praktyki morskie studentów) albo oficer meteorologiczny. Na statkach spędziła ponad trzy lata, pracując w tropikach, na Morzu Śródziemnym oraz w rejonach antarktycznych i arktycznych (Morze Barentsa, Cieśnina Beringa, Spitsbergen)[2].

Na zlecenie Urzędu Morskiego w Gdyni opracowała wymogi egzaminacyjne dla oficerów pokładowych z zakresu meteorologii i oceanografii. Jest członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej przy Urzędzie Morskim w Gdyni[2].

Zainteresowania naukowe Anny Styszyńskiej to problematyka warunków hydroklimatycznych w strefach polarnych oraz ich wpływ na żeglugę. Prowadzi też badania nad wpływem oscylacji północnoatlantyckiej na klimat i pogodę Morza Bałtyckiego oraz Polski. Wraz z Andrzejem Marszem wprowadzała tę problematykę do polskich badań naukowych. Opracowała też oryginalną metodę szacowania dopływu energii promienistej Słońca na dowolnie umieszczoną płaszczyznę na Ziemi.

Autorka trzech publikacji książkowych oraz współautorka kolejnych trzech. Współredagowała cztery monografie i dwa tomy recenzowanych materiałów pokonferencyjnych. Pełna lista publikacji liczy ponad 100 pozycji. Jest członkiem towarzystw naukowych polskich i europejskich[2].

Odznaczenia (wybrane) | edytuj kod

Publikacje indywidualne | edytuj kod

  • Pole średnich temperatur powietrza nad wodami mórz wokółantarktycznych i główne prawidłowości jego kształtowania się (wraz z atlasem) (1985)[2].
  • Dopływ promieniowania całkowitego Słońca do powierzchni o dowolnym nachyleniu i ekspozycji (1995)[2].
  • Przyczyny i mechanizmy współczesnego (1982-2002) ocieplenia Atlantyckiej Arktyki (2005)[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wizytówka, pg.edu.pl [dostęp 2017-03-12] .
  2. a b c d e f g h i j Styszyńska Anna, [w:] MałgorzataM. Sokołowska MałgorzataM. (red.), Profesorowie Wydziału Nawigacyjnego Akademii Morskiej w Gdyni, Gdynia: Oficyna Verbi Causa, 2016, ISBN 978-83-60494-61-5 .
  3. Dr hab. Anna Styszyńska, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2017-03-11] .

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Anna Styszyńska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy