Antinous


Antinous w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antinous (stgr. Ἀντίνοος, Antinoos; ur. 27 listopada 111 w Claudiopolis, zm. ok. 30 października 130 na Nilu koło Besy, późniejsze Antinoopolis, ob. Szeik Ibada) – grecki młodzieniec z Bitynii, który gdy skończył 12 lat został przygarnięty przez dwór Hadriana.

Kilka lat później chłopak stał się kochankiem cesarza Hadriana, co aprobowała także cesarzowa Vibia Sabina. Antinous utonął w Nilu w roku 130. W 137 roku Hadrian założył w tym miejscu miasto – Antinoopolis, zaś Antinousa ogłosił herosem, stworzył gwiazdozbiór na jego cześć, wznosił mu świątynie i urządzał igrzyska. Najważniejsza świątynia stała w Mantinei w Arkadii. Kazał wykonywać ogromne ilości rzeźb i portretów. Kult Antinousa przetrwał do czasu upadku Rzymu.

Wizerunki Antinousa przedstawiano w rzeźbie, na monetach oraz gemmach jako ideał młodzieńczej piękności. Król Prus Fryderyk II Wielki ustawił posąg Antinousa pod oknami swego gabinetu w pałacu Sanssouci.

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antinous" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy