Antoni Łoyko


Antoni Łoyko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Jan Franciszek Łoyko Radziejewski herbu Wąż (zm. 17 lipca 1738) – marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1736 roku, pisarz grodzki wileński w latach 1736-1738, mostowniczy wileński w latach 1734-1738, derewniczy wileński w latach 1734-1738, budowniczy wileński w latach 1734-1738, wojski oszmiański w latach 1734-1738, krajczy oszmiański[1] w latach 1722-1734, starosta boczesznicki.

Poseł powiatu wileńskiego na sejm 1736 roku[2].

Bibliografia | edytuj kod

  • Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, T. I, Województwo Wileńskie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2004, s. 137, 230, 685.
  • Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 134.

Przypisy | edytuj kod

  1. lub orszański, Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, T. I, Województwo Wileńskie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2004, s. 313.
  2. Henryk Palkij, Sejmy 1736 i 1738 roku : u początków nowej sytuacji politycznej w Rzeczypospolitej, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego / Polska Akademia Umiejętności ; t. 93, Kraków 2000, s. 217.
Na podstawie artykułu: "Antoni Łoyko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy