Antoni Żychliński


Antoni Żychliński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób ministra Antoniego Żychlińskiego na cmentarzu reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie

Antoni Żychliński (ur. 16 maja 1874 we wsi Moglinica w pow. Sokołów, zm. 23 lipca 1929 w Warszawie) – prawnik polski, działacz państwowy.

Życiorys | edytuj kod

Był synem Waleriana i Ludwiki z Mogilnickich. Kształcił się w rządowym gimnazjum w Siedlcach, następnie studiował na Wydziale Prawnym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1899. Prowadził praktykę adwokacką w Lublinie. Brał udział w organizowaniu polskiego sądownictwa w Lublinie po ustąpieniu Rosjan (od 1915). W 1918 został mianowany prokuratorem w Sądzie Apelacyjnym w Lublinie.

Po przeniesieniu się do Warszawy pełnił funkcję podprokuratora Sądu Najwyższego, a w 1920 komisarza cywilnego przy Wojskowym Gubernatorze Warszawy[1]. Od listopada 1924 do listopada 1925 był ministrem sprawiedliwości w gabinecie Władysława Grabskiego. Później pracował jako notariusz przy Sądzie Okręgowym w Warszawie.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Został pochowany na warszawskim cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym.

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Krzysztof Marszałek. Wojskowy Gubernator Warszawy. Sierpień–wrzesień 1920 roku. „Acta Universitatis Wratislaviensis”. 2616, s. 237–260, 2004. Wrocław. 
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.

Bibliografia | edytuj kod

  • Jadwiga i Eugeniusz Szulcowie, Cmentarz Ewangelicko-Reformowany w Warszawie. Zmarli i ich rodziny, Warszawa 1989
Na podstawie artykułu: "Antoni Żychliński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy