Antoni Bogusławski


Antoni Bogusławski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Jan Bogusławski (ur. 28 listopada 1889 w Warszawie[1], zm. 31 sierpnia 1956 w Londynie) – polski wojskowy, poeta, pisarz, tłumacz i dziennikarz, autor książek dla dzieci. Podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego. Jeden z pierwszych sprawozdawców sportowych Polskiego Radia, jeden z pierwszych twórców polskiego komiksu, aktywny działacz emigracyjny, prezes Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Odznaczony orderem Virtuti Militari i pięciokrotnie Krzyżem Walecznych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne życie | edytuj kod

Antoni Bogusławski w dzieciństwie Antoni Bogusławski jako młodzieniec, między 1910 a 1915 r. Antoni Bogusławski w 1918 w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego Antoni Bogusławski w 24 Pułku Ułanów w Kraśniku, po 1928

Antoni był synem Jana Andrzeja Bogusławskiego i Marii Józefy z Brzezińskich[2]. Pochodził z rodziny ziemiańskiej o tradycjach żołnierskich. Jego pradziad, Ludwik Bogusławski (1773–1840), odznaczony przez Napoleona, był w czasie powstania listopadowego generałem i dowódcą dywizji, a po upadku powstania zesłańcem w głąb Rosji na mocy decyzji cara Mikołaja I[3].

Uczęszczał do gimnazjum rosyjskiego w Warszawie. W 1905 roku brał udział w strajku szkolnym i został aresztowany za udział w komitecie strajkowym[4][5]. Następnie uczył się w pierwszej polskiej szkole w Królestwie PolskimGimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego, które ukończył w 1909 roku[6][7]. Należał do organizacji Związek Młodzieży Polskiej „Przyszłość” (Pet) i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”[8]. W 1908 roku zadebiutował wierszem Mój kraj opublikowanym w wileńskiej „Pobudce” (Nr 1)[5]. W 1909 roku został aresztowany i musiał opuścić kraj bez prawa powrotu w czasie trwania stanu wyjątkowego. Wyjechał do Francji, gdzie w 1913 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Montpellier[9][10]. Przez kilka miesięcy wykładał tam na kursach dla cudzoziemców. W 1914 roku wyjechał z Francji i przez krótki czas był kierownikiem biura Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Kijowie[5][11].

Kariera wojskowa | edytuj kod

W 1915 roku rozpoczął naukę w szkole junkrów kawalerii w Jelizawietgradzie[5][11]. W latach 1917–1918 był oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, a następnie oficerem Wojska Polskiego. Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. W 1920 roku brał udział wojnie polsko-bolszewickiej za co został odznaczony orderem Virtuti Militari[9]. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów jazdy. W kolejnych latach pracował w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych. W 1923 był kierownikiem referatu w Wojskowym Biurze Historycznym Sztabu Generalnego WP. 1 listopada 1924 przydzielony został do 1 pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie z równoczesnym odkomenderowaniem na Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[5]. 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W 1928 roku pełnił służbę w 24 pułku ułanów w Kraśniku, na stanowisku dowódcy szwadronu[12][13].

Praca twórcza | edytuj kod

Równocześnie rozwijał twórczość literacką i dziennikarską. Współpracował m.in. z pismami: „Żołnierz Polski” (1921–27), „Polska Zbrojna” (1922–27), „Kurier Warszawski” (1923–39), „Dziennik Polski” (1924–29). Zajmował się także twórczością dla dzieci i współpracował od 1925 z „Płomyczkiem” oraz „Płomykiem[5]. Wydał Kolendy żołnierskie (1924), Czytanki żołnierskie (1925), Na biwaku (1925), zbiory poezji: Honor i Ojczyzna (1927), Dwór (1929), Zwierciadełko (1929), dla dzieci: Dobosz Grześ, O rycerzu Okruszynce (1925), Różne powiastki (1929), Zajączki (1929), Żywe literki (1929), Jak kaczorek Kwaczorek przez Gdańsk do Gdyni popłynął (1929), Mała Tereska (1933)[4]. Ponadto opracował Wojnę francusko-pruską 1870–71 (1925) i przetłumaczył Pochód za Wisłę Michaiła Tuchaczewskiego (1926) oraz chorwacki poemat Śmierć Smail-agi Czengicia Ivana Mažuranićia (1931)[4][13]. Był także autorem tekstów piosenek m.in. Bałtyk (1933), pieśń o polskim morzu na chór męski, do której muzykę skomponował Piotr Maszyński[14] oraz Jak szumi Bałtyk (1935), na chór mieszany z muzyką Feliksa Nowowiejskiego[15].

W 1929 roku wystąpił z wojska i poświęcił się gospodarowaniu na roli oraz pracy dziennikarskiej. W 1930 roku współredagował miesięcznik dla Polaków na obczyźnie „Wieści z Polski”, organ stowarzyszenia Opieka Polska nad Rodakami na Obczyźnie[16]. Na łamach tego czasopisma zamieścił utwór poświęcony swojemu przyjacielowi, poecie Arturowi Oppmanowi, który zmarł w 1931 roku[17].

Współpracował także z pismami „Czyn Młodzieży PCK” (1930–39), „Przewodnik Gimnastyczny „Sokół”” (1931–39), „Biblioteki Jugosłowiańskiej” (1934–38). Był sekretarzem generalnym Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Polsce, członkiem zarządu Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich[4][5][8].

Sprawozdawca radiowy i twórca komiksu | edytuj kod

Był jednym z pierwszych sprawozdawców sportowych Polskiego Radia[18]. Jako dziennikarz radiowy pracował od 1927 roku. Oprócz relacji z wydarzeń sportowych 28 czerwca 1927 roku prowadził na żywo relację z uroczystości pogrzebowych związanych ze sprowadzeniem do kraju prochów Juliusza Słowackiego[19]. Prowadził też audycje dla żołnierzy z ramienia Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego.

Był także prekursorem i jednym z pierwszych twórców polskiego komiksu. Na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” ukazywała się seria Pan Hilary i jego przygody według scenariusza pisarza z ilustracjami Kamila Mackiewicza. Pierwszy odcinek został opublikowany w połowie lipca 1926 roku[20]. Bohaterem był kresowy zamożny posiadacz ziemski będący przedstawicielem wciąż jeszcze licznej i wpływowej w dwudziestoleciu międzywojennym warstwy społecznej, upodobniony przez rysownika do sienkiewiczowskiego Zagłoby, łysy grubas z sumiastymi wąsami i z umiłowaniem do hulaszczego trybu życia[20][21].

II wojna światowa | edytuj kod

Po wybuchu II wojny światowej początkowo dostał przydział do Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego, a wkrótce potem został przekomenderowany do dyspozycji gen. Władysława Sikorskiego. Wraz z nim przekroczył 17 września 1939 granicę kraju w Kutach i przez Rumunię, Jugosławię i Włochy dotarł do Francji, gdzie pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Paryżu[5]. W 1940 roku wraz z rządem przeniósł się do Anglii, gdzie jako oficer w stopniu podpułkownika dyplomowanego, pełnił funkcję szefa Kwatery Prasowej w Gabinecie Naczelnego Wodza. Nadzorował dział cenzury wojskowej oraz był szefem Polskich Korespondentów Wojennych[8][22].

W okresie wojny jego wiersze, artykuły i utwory dla dzieci były drukowane w wielu polskich pismach na Zachodzie, m.in. w „Wiarusie Polskim” (1939–40), „Polsce Walczącej” (1940–44; tu m.in. wiersze pod ps. Antyk), „Wiadomościach Polskich” (1940–44), „Dzienniku Polskim” (później jako „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”, 1941–44)[5]. W 1943 roku napisał słowa Kolędy żołnierskiej, śpiewanej na melodię Przybieżeli do Betlejem. Była ona kolportowana w jednostkach wojskowych Polskich Sił Zbrojnych w Szkocji. Tekst Kolędy żołnierskiej opublikował 25 grudnia 1946 roku „Głos szkolny”, miesięcznik Gimnazjalnego Kółka Literackiego nr 1 w Łodzi, pod redakcją Kazimierza Kędzi[23][24].

Na emigracji | edytuj kod

Ognisko Polskie w Londynie, Exhibition Road 55 Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie Grób Antoniego Bogusławskiego, Cmentarz Brompton w Londynie

Po zakończeniu wojny pozostał w Wielkiej Brytanii. W 1945 został członkiem Fundacji Dziennika Polskiego. Publikował artykuły, prozę, wiersze, recenzje książkowe i teatralne w licznej prasie emigracyjnej, m.in. w „Polska Walcząca”, „Junaku”[8], „Wiadomościach” i „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza”, gdzie w latach 1949–1965 na łamach ukazywały się w odcinkach także jego powieści: Fiodor, Tu i tam i I znowu styczeń[5][25][26]. Duże zainteresowanie wzbudziła powieść historyczna I znowu styczeń nawiązująca do wydarzeń, których autor był uczestnikiem, związanych ze strajkiem szkolnym w Warszawie w latach 1904–1905[27][28]. Stała się też przyczyną do dysputy na temat młodości Juliana Tuwima i jego związkach z sowieckim okupantem[29]. Powieść w wydaniu książkowym ukazała się dopiero po śmierci autora, w roku 1961, w Londynie[30][28].

Na emigracji wydał cztery zbiory poetyckie, w których poruszał często tematykę wojskową. Jego wiersze patriotyczne, zanim zostały ukazały się w druku, nierzadko rozchodziły się wśród Polaków londyńskich w maszynopisach[31]. W oczach emigracji postrzegany był jako poeta-żołnierz. Bogusławski był poetą nim został żołnierzem, dlatego też przeciwstawiał się temu określeniu nestor literatury emigracyjnej Tymon Terlecki, według którego Bogusławski kontynuował: „długotrwałą tradycję polskiej poezji rycerskiej, rycersko-ziemiańskiej”[31].

W 1945 roku był jednym z fundatorów Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (SPP) i zasiadał w zarządzie[32]. W latach 1945–1947 był prezesem emigracyjnego Związku Dziennikarzy RP, a w 1949 prezesem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (ZPPnO) którego był współzałożycielem[8][33][34].

Popularnym miejscem spotkań emigracji było Ognisko Polskie w Londynie, gdzie organizowano spotkania kulturalne i towarzyskie, odczyty literackie, koncerty, a także zbiórki funduszy dla potrzebujących Polaków. Wiosną 1946 roku SPP rozwijała działalność kulturalną, w Ognisku Polskim odbył się cykl odczytów poświęcony literaturze polskiej, w którym uczestniczył także Bogusławski prezentując „Lirykę wojenną”[35]. Zapraszany był także przez na spotkania organizowane przez Polski Pen Club w Ognisku, m.in. 20 września 1945 roku odbyło się spotkanie poświęcone ofiarom wojny[36]. 30 października 1946 w Ognisku Polskim, ZPPnO urządził swój pierwszy wieczór pt. „Myślą w Ojczyźnie”, na którym Bogusławski, wspólnie z Marianem Hemarem, Stanisławem Balińskim, Marianem Czuchnowskim i Ryszardem Kiersnowskim, prezentował swoje wiersze[37]. W 1949 roku SPP zorganizowało cykl kulturalny w którym występowały pary: pisarz i poeta. Bogusławski wystąpił ze Stanisławą Kuszelewską. W ich programie, oprócz własnej twórczości, znalazły się także nowele Marii Dąbrowskiej[38]. Bogusławski wziął udział w ponad 70 spotkaniach literackich i kulturalnych, podczas których często prezentował własne wiersze[39].

Dużą wagę przykładał do literatury przeznaczonej dla dzieci i młodzieży. Zabiegał, aby polskie dzieci i młodzież wychowywane były w duchu patriotycznym dlatego język polski był przedmiotem szczególnej uwagi na emigracji. Z jego inicjatywy dodatek do „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza” przeznaczony dla dzieci, który ukazywał się raz na miesiąc, zaczął być wydawany co trzy tygodnie[40].

W 1951 roku został powołany przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego na stanowisko sędziego Sądu Obywatelskiego w Londynie[41]. W 1954 roku otrzymał nagrodę literacką za całokształt twórczości, ufundowaną przez Komitet Obywatelski Pomocy Uchodźcom Polskim w Wielkiej Brytanii[8]. Bogusławski do końca życia aktywnie angażował się w sprawy społeczno-kulturalne polskiej emigracji[42]. Zmarł 31 sierpnia 1956 roku w Londynie i pochowany został na Cmentarzu Brompton w Royal Borough of Kensington and Chelsea[5][43]. Zygmunt Nowakowski, żegnając Bogusławskiego w imieniu polskiej społeczności, nazwał go wielkim strażnikiem polskiej mowy. W imieniu Wojska Polskiego żegnany był przez generała Mariana Kukiela[43]. W październiku 1956 roku ZPPnO i artyści zorganizowali, w najbardziej reprezentacyjnej sali Instytucie Historycznym im. gen. Sikorskiego, wieczór poświęcony pamięci Bogusławskiego, na którym zgromadziły się tłumy pragnące oddać hołd jednemu z najbardziej zasłużonych Polaków na emigracji. Wiersze Bogusławskiego zostały odczytane przez Tolę Korian i Wiesława Mireckiego[39].

Życie prywatne | edytuj kod

Maria Bogusławska z córką Teresą, Warszawa 1944

2 września 1913 roku Antoni Bogusławski poślubił Marię Wolszczan (1891–1979) doktor nauk medycznych, z którą miał dwoje dzieci[4]. W 1919 roku urodził się Andrzej Prus-Bogusławski – dziennikarz, poeta i pisarz. W czasie II wojny światowej oficer, cichociemny (ps. „Pancerz”)[44][45][46]. W 1929 roku urodziła się córka Teresa Bogusławska, harcerka, jedna z najmłodszych poetek uczestniczących w Powstaniu Warszawskim[3]. Była więziona i torturowana przez okupanta niemieckiego. Zmarła w Zakopanem, kilka miesięcy po Powstaniu, na gruźlicę, której nabawiła się w więzieniu. Miała 15 lat. Wiadomość o jej śmierci pisarz przeżył bardzo ciężko. Zatroszczył się o spuściznę pisarską swojej córki, wybrał najlepsze wiersze i wydał je w 1946 roku w Londynie w zbiorze pt. Mogiłom i cieniom[3].

W powstaniu warszawskim żona Bogusławskiego pełniła obowiązki lekarza w szpitalu polowym Śródmieście Południe[47]. Zmarła w Warszawie w 1979 roku[48].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Nawiązania | edytuj kod

  • W 1975 roku Kolęda żołnierska znalazła się w antologii Niech wiatr ją poniesie: antologia pieśni z lat 1939–1945 wydanej pod redakcją Tadeusza Papiera, nakładem Wydawnictwa Łódzkiego[55].
  • W 20 czerwca 1978 roku w Polskim Radiu wyemitowano audycję „Gdynia w 60-leciu” w cyklu „Dialogi i zbliżenia” do realizacji której wykorzystano fragment utworu Antoniego Bogusławskiego Baśń o bursztynowym pierścieniu[56].
  • W 1990 roku wiersz Ostra Brama został umieszczony w zbiorze poezji Matka Boska Kozielska wydanego nakładem wydawnictwa Pax, do którego wiersze zebrał i opracował Antoni Podsiad, a rys historyczny zamieścił Wojciech Kozłowski[57].
  • W 1992 roku Kolęda żołnierska została umieszczona w śpiewniku ...pieśń ujdzie cało... w opracowaniu Leona Łochowskiego i Wiesława Korniewskiego wydanego przez Oddział Kultury Departamentu Wychowania Wojska Polskiego, Centralny Ośrodek Metodyczny Domu Wojska Polskiego[58].
  • W 2013 roku Wydawnictwo Komiksowe wydało I tom z serii Dawny komiks polski w opracowaniu Adama Ruska. W pierwszym albumie znalazły się dwa komiksy: Warszawa w roku 2025 Benedykta Hertza, Aleksandra Świdwińskiego oraz Pan Hilary i jego przygody Antoniego Bogusławskiego[59].

Wybrane dzieła | edytuj kod

Poezja | edytuj kod

  • Honor i ojczyzna, 1927
  • Dwór, 1928
  • Zwierciadełko, 1929
  • Na strażnicy, 1932
  • Kwiat wiśniowy, 1939
  • Polna kochanka, 1940
  • W angielskim parku, 1943
  • Kurant, 1945
  • Struny na drzewach, 1948

Proza | edytuj kod

  • Czytanki żołnierskie prozą i wierszem, 1925
  • Różne powiastki, 1928
  • Ze Lwowa do Francji, Wspomnienia z IX i X 1939, 1943
  • Fiodor, wyd. w „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza” nr 49–71, 1951; wyd. osob. 1956
  • Tu i tam, wyd. w „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza” nr 226–298, 1951; wyd. osob. 1963
  • I znowu styczeń, wyd. w „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza”; wyd. osob. 1961

Inne | edytuj kod

  • Kolenda żołnierska. Utwór sceniczny, 1924
  • Na biwaku Wiersze i piosenki żołnierskie z nutami, 1929
  • Zaczęło się pod Solferino. Rzecz o Czerwonym Krzyżu, Szkice i wiersze, 1937
  • Dobosz Grześ Piosenki żołnierskie. Oprac. muz. A. Kowalskiego na podstawie melodii ludowych. Z przedm. K. Krzewskiego, 1939
  • Szopka żołnierska, Nuty, 1940

Dla dzieci | edytuj kod

  • O rycerzu Okruszynce, 1925
  • Zajączki, 1928
  • Żywe literki, 1928
  • Jak kaczorek Kwaczorek przez Gdańsk do Gdyni płynął, 1928
  • Kazia Leniuszek: obrazek sceniczny w jednej odsłonie, 1928 (wraz z Marią Juszkiewiczową)[60]
  • Mała Tereska, 1933
  • O wiewiórce złotoskórce i szaraku nieboraku, 1936

Tłumaczenia | edytuj kod

  • Michaił Tuchaczewski, Wojna francusko-pruska. 1870–1871, 1925
  • Ivan Mažuranić, Śmierć Smail-agi Czengicia, 1931
  • Jugosłowiańska poezja ludowa, 1937
  • Cud nad Wisłą. Polemika Józefa Piłsudskiego z Michałem Tuchaczewskim (fragmenty). Przekład tekstu M. Tuchaczewskiego: Antoni Bogusławski, 1982

Prace redakcyjne | edytuj kod

  • Co ułan krechowiecki o swoim pułku wiedzieć powinien. W dziesiątą rocznicę powstania pułku. 1915–1925, 1925
  • A. Oppman OR-OT: Służba poety, 1936
  • A. Oppman OR-OT: Nowe oczy, 1937
  • Z. Polkowska-Szkaradzińska: Gałąź w kwiecie. Poezje, 1949
  • Stanisław Stroński w 50-lecie pracy pisarskiej, 1954

Przypisy | edytuj kod

  1. StanisławS. Łoza StanisławS. (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 57 .
  2. Zbigniew Judycki „Mazowszanie w świecie, część III” Niepodległość i Pamięć 23/1 (53), 365-443, 2016.
  3. a b c Pomian 2001 ↓, s. 155.
  4. a b c d e Bogucki 2000 ↓, s. 8.
  5. a b c d e f g h i j k Hejman 1994 ↓, s. 201.
  6. Sto lat na Smolnej – Początek (1905–1918). XVIII LO im. Jana Zamoyskiego w Warszawie. [dostęp 2019-07-14].
  7. Durko 1989 ↓, s. 19–20, 80–81, 334.
  8. a b c d e f Krótkie biogramy laureatów Nagród ZPPnO. ZPPnO. [dostęp 2019-07-15].
  9. a b Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 7.
  10. Jacek Bartyzel: Antoni Bogusławski. Myśl Konserwatywna. [dostęp 2019-07-13].
  11. a b Bogusławski, Antoni. Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2019-07-15].
  12. Bogusławski 1970 ↓, s. 3.
  13. a b Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 8.
  14. Bałtyk: pieśń o polskim morzu: na chór męski, Biblioteka Polskiej Piosenki .
  15. Jak szumi Bałtyk: na chór mieszany, Biblioteka Polskiej Piosenki .
  16. Wieści z Polski. Rok IV. Nr 11. Opieka Polska nad Rodakami na Obczyźnie, listopad 1931. [dostęp 2019-07-12].
  17. Piotr Czartoryski-Sziler: Zakochany w Polsce. Radio Maryja. [dostęp 2019-07-13].
  18. Tuszyński 1989 ↓, s. 54–57.
  19. Tuszyński 1989 ↓, s. 55.
  20. a b Dawny komiks polski Tom 1: Warszawa w roku 2025/Pan Hilary i jego przygody. Fundacja Instytut Kultury Popularnej. [dostęp 2019-07-13].
  21. Patryk Zakrzewski: Od Szalonego Grzesia po Bezrobotnego Froncka. Pradzieje polskiego komiksu. Culture.pl. [dostęp 2019-07-13].
  22. Obsada personalna Gabinetu Naczelnego Wodza. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. [dostęp 2019-07-13].
  23. Kolęda żołnierska. Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2019-07-14].
  24. Ewa Korsak: Kolędowanie po żołniersku. Polska Zbrojna. [dostęp 2019-07-14].
  25. Jabłoński 2012 ↓, s. 197.
  26. Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 17.
  27. Jabłoński 2012 ↓, s. 204.
  28. a b Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 18.
  29. Jabłoński 2012 ↓, s. 195–204.
  30. Literatura. Antologia. [dostęp 2019-07-13].
  31. a b Pomian 2001 ↓, s. 156.
  32. Taylor 1999 ↓, s. 39.
  33. Taylor 1999 ↓.
  34. Historia ZPPnO. ZPPnO. [dostęp 2019-07-15].
  35. Taylor 1999 ↓, s. 39–42.
  36. Taylor 1999 ↓, s. 42.
  37. Taylor 1999 ↓, s. 47.
  38. Taylor 1999 ↓, s. 49.
  39. a b Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 21.
  40. Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 14–16.
  41. Skład Sądu Obywatelskiego w Londynie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 17, 28 czerwca 1951. 
  42. Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 20.
  43. a b Chwastyk-Kowalczyk 2018 ↓, s. 20–21.
  44. Andrzej Bogusławski-Prus – Cichociemny. Elitadywersji.org. [dostęp 2019-07-15].
  45. Cichociemni. Polskie Radio. [dostęp 2019-07-15].
  46. Głos Batoraków 2011. Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. [dostęp 2019-07-13].
  47. Lekarze Powstania Warszawskiego. Towarzystwo Lekarskie Warszawskie. [dostęp 2019-07-12].
  48. Bogusławska Maria. Nekrologi Warszawskie. [dostęp 2019-07-12].
  49. a b c d e f g h i j k l m Łoza 1938 ↓, s. 57.
  50. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  51. a b c d Polski Słownik Biograficzny. T. 24, s. 147.
  52. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  53. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314).
  54. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych
  55. Niech wiatr ją poniesie: antologia pieśni z lat 1939–1945. Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2019-07-14].
  56. „Gdynia w 60-leciu”, cykl „Dialogi i zbliżenia”. iPSB. [dostęp 2019-07-13].
  57. Matka Boska Kozielska. Polska Bibliografia Literacka. [dostęp 2019-07-14].
  58. ...pieśń ujdzie cało...: śpiewnik.. T. 1. Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2019-07-14].
  59. Warszawa w roku 2025. Pan Hilary i jego przygody. Wydawnictwo Komiksowe. [dostęp 2019-07-14].
  60. Kazia Leniuszek: obrazek sceniczny w jednej odsłonie, katalogi.bn.org.pl [dostęp 2020-02-17]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antoni Bogusławski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy