Antoni Hajzik


Antoni Hajzik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Hajzik (ur. 11 czerwca 1895 w Białogórze, pow. Gródek Jagielloński, zm. między 9 a 11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Jana i Katarzyny z Rićków. Absolwent C. K. Gimnazjum w Gródku Jagiellońskim[1]. Jako uczeń klasy Vc gimnazjum w 1914 został powołany do armii austriackiej, ukończył szkołę dla oficerów rezerwy i kurs dla dowódców oddziałów karabinów maszynowych. W 1916 był uczniem – żołnierzem VII klasy gimnazjum, uzyskał promocję do następnej klasy[2]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. 1 grudnia 1917 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. 89 pułk piechoty[3].

Od 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie 1920 r. Ukończył kursy informacyjne przy dowództwie 2 Armii w Grodnie. W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. Ukończył kursy dla dowódców oddziałów karabinów maszynowych i ogólnowojskowe w Szkole w Rembertowie. W 1924 w stopniu kapitana służył w 3 pułku piechoty Legionów[4] (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 580 lokatą).

27 stycznia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. 20 września 1930 roku został przeniesiony z baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 2 do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy batalionu[6][7]. W trakcie służby Hajzika w 59 pułku piechoty, Inspektor Armii, generał dywizji Aleksander Osiński w „Opiniach z kursów o oficerach” przedstawionych w 1932 o napisał tak: „oficer sztabowy ponad przeciętną miarę, dobry dowódca baonu w polu, charakter ustalony, dobry żołnierz”[8]. 9 grudnia 1932 roku ogłoszono jego przeniesienie do 2 batalionu strzelców w Tczewie na stanowisko kwatermistrza[9][10]. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do 29 pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu na stanowisko dowódcy batalionu[11][12]. 4 lipca 1935 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV[13]. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Od początku 1939 kwatermistrz w 16 baonie Junackich Hufców Pracy. Brał udział w budowie umocnień w okolicy Wizny.

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Ostatnią wiadomość rodzina otrzymała 20 listopada 1939[14]. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 015/2, pozycja 47, nr akt 2939 z 5.04.1940[14][15]. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 24.05.1943. Przy szczątkach znaleziono dowód osobisty, książeczkę wojskową, dwie karty pocztowe, list, karty wizytowe, modlitewnik, dwa medaliki[16]. Figuruje na liście AM-178-495 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0495. Nazwisko Hajzika znajduje się na liście ofiar (pod nr 0495) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 101 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 105 z 1943.

Życie prywatne | edytuj kod

Mieszkał w Gostyninie. Żonaty z Wiktorią Gąsiorówną, miał troje dzieci: Romana, Janinę i Jerzego[1].

Upamiętnienie | edytuj kod

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Dąb Pamięci posadzony 8 kwietnia 2016 przez Zespół Szkół w Gogolinie. Certyfikat 4533/430/WE/2016[17]

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 195.
  2. Pierwsze Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Gródku Jagiellońskim za rok szkolny 1916/17, Lwów 1917, s. 15, 47 .
  3. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 373.
  4. Rocznik Oficerski, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 127, 358 .
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 24.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 294.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36, 587.
  8. 3W Serwisy Informacyjne http://3w.gliwice.pl, Opinie z kursów o oficerach, archiwa.pilsudski.org [dostęp 2017-12-14]  (pol.).
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
  10. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933, „Przegląd Piechoty”, 1933, s. 28 .
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
  12. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty., „Przegląd Piechoty”, 5 czerwca 1935, s. 27 .
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 90.
  14. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 769 .
  15. JędrzejJ. Tucholski JędrzejJ., Mord w Katyniu, Warszawa 1991, s. 624 .
  16. Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, Berlin 1943, s. 178 .
  17. Dąb symbolem Katynia. Jeden z nich posadzono w Gogolinie, info.radiopark.fm [dostęp 2017-12-14]  (pol.).
  18. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36.
  19. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 761.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Antoni Hajzik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy