Antoni Wroniecki (generał)


Antoni Wroniecki (generał) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Wroniecki (ur. 1790 w Poznaniu, zm. 3 grudnia 1838 w Paryżu) – generał brygady wojsk polskich w powstaniu listopadowym.

W 1806 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Odbył kampanie 1807, 1809 i 1812. Pod Bobrujskiem dostał się do niewoli rosyjskiej. Awansował na kapitana. W armii Królestwa Kongresowego dowódca 5. Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego. Awansował do stopnia podpułkownika. Po wybuchu powstania listopadowego przejściowo dowodził 4. Pułkiem Strzelców Pieszych. Dowódca 1 brygady 1. Dywizji Piechoty od 28 lutego do 26 marca 1831, następnie szef sztabu 4. Dywizji Piechoty. Dnia 12 maja 1831 awansowany do stopnia generała brygady. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W imieniu naczelnego wodza podpisał 4 października 1831 konwencję z wojskami pruskimi, określającą warunki pobytu wojska polskiego w Prusach. Od 1832 na emigracji we Francji.

Był członkiem loży wolnomularskiej Halle der Beständigkeit[1].

Pochowany na Cmentarzu Montmartre w Paryżu.

Bibliografia | edytuj kod

  • Polacy pochowani na cmentarzu Montmartre oraz Saint-Vincent i Batignolles w Paryżu, praca zbiorowa pod red. Andrzeja Biernata i Sławomira Górzyńskiego, Warszawa 1999

Przypisy | edytuj kod

  1. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 63.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antoni Wroniecki (generał)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy