Antoni Zwoliński


Antoni Zwoliński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Zwoliński (ur. 20 marca 1894) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 31 pułku piechoty. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 30. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 31 pp[2][3]. W sierpniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[4], a w 1938 na stanowisko dowódcy II batalionu. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej 1939, a po rozbiciu 10 Dywizji Piechoty dowodził zbiorczym batalionem 28 i 31 pp na terenie Lubelszczyzny[5].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 94.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 561.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 96.
  5. Głowacki 1986 ↓, s. 177, 352.
  6. Rómmel 1958 ↓, s. 383.
  7. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 230.
  8. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38.
  9. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Antoni Zwoliński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy