Antropologia historyczna


Antropologia historyczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antropologia historyczna a. antropologia historii – dziedzina brytyjskiej antropologii społecznej zajmująca się etnograficznym odczytywaniem historii, która wyłoniła się w latach 1960. wraz z upadkiem paradygmatu funkcjonalistycznego zorientowanego na badania synchroniczne. Pierwszym antropologiem brytyjskim, który otwarcie ogłosił potrzebę powrotu do badań historycznych był Edward Evans-Pritchard.

W odróżnieniu od tradycyjnej historiografii, koncentrującej się na analizie empirycznych "faktów historycznych", antropologia historyczna w centrum swojego zainteresowania stawia mniej uchwytną kulturę. Antropologia historyczna znajduje się pod silnym wpływem francuskiej mikrohistorii.

Najbardziej znani antropolodzy historyczni to związani z Oxfordem (gdzie pracował Edward Evans-Pritchard) Edwin Ardener, Kirsten Hastrup, Malcolm Chapman.

Odpowiednikiem antropologii historycznej w amerykańskiej antropologii kulturowej jest etnohistoria. W 2011 roku wyszedł pierwszy numer Rocznika Antropologii Historii [1] . Czasopismo publikuje raz w roku Bibliografie Antropologii Historii.

Bibliografia | edytuj kod

  • E.E. Evans-Pritchard (1962). Anthropology and History. [w:] Social Anthropology and Other Essays
  • K. Hastrup (1990), Nature and Policy in Iceland 1400-1800

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Antropologia historyczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy