Apatia (psychopatologia)


Apatia (psychopatologia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Apatia (z gr. apátheia „niewrażliwość” od a „brak” i páthos „doświadczenie, uczucie, namiętność, cierpienie”)[1] – stan znacznie zmniejszonej wrażliwości na bodźce emocjonalne i fizyczne. Towarzyszy mu obniżenie aktywności psychicznej i fizycznej, utrata zainteresowań, zmniejszenie liczby kontaktów społecznych, anhedonia.

Apatia jest częstym objawem depresji. Jest też częstym składnikiem objawów negatywnych w schizofrenii. Występuje także w zaburzeniach nerwicowych, wczesnej fazie kalectwa lub jako reakcja na silny uraz psychiczny.

Pojęcie wywodzi się z filozofii starożytnej (apatheia, stgr. ἀπάθεια), gdzie miało odmienne znaczenie i oznaczało stan porządany: postawę nieczułości, beznamiętności, niewzruszoności wobec namiętności i przeciwności świata, której osiągnięcie było warunkiem szczęśliwości[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Słownik Wyrazów Obcych.
  2. GiovanniG. Reale GiovanniG., Historia filozofii starożytnej, t. 5, Lublin: Wydawnictwo KUL, 2012, s. 28 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Internetowa Encyklopedia WIEM: Apatia. Onet.pl.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Apatia (psychopatologia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy