Arnie Robinson


Arnie Robinson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arnie Paul Robinson, Jr. (ur. 7 kwietnia 1948 w San Diego w Kalifornii[1], zm. 1 grudnia 2020[2]) – amerykański lekkoatleta, skoczek w dal, mistrz i brązowy medalista olimpijski.

Pierwszym międzynarodowym sukcesem Robinsona było zwycięstwo na igrzyskach panamerykańskich w 1971 w Cali. Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium był faworytem, ale przegrał w finale ze swym kolegą Randym Williamsem oraz Hansem Baumgartnerem z RFN zdobywając brązowy medal[1].

W finale skoku w dal na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu Robinson w pierwszej kolejce ustanowił rekord życiowy 8,35 m, co wystarczyło do złotego medalu. Obrońca tytułu Williams był tym razem drugi[1]. Robinson próbował jeszcze zakwalifikować się na igrzyska olimpijskie w 1980 w Moskwie, ale w amerykańskich eliminacjach był szósty (Stany Zjednoczone nie wystąpiły na tych igrzyskach).

Sześciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych (AAU) w latach 1971, 1972 i 1975–1978. Podobne osiągnięcie mieli tylko William DeHart Hubbard i Ralph Boston. Robinson był również akademickim mistrzem USA (NCAA) w 1970.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Arnie Robinson, olympedia.org [dostęp 2020-06-23]  (ang.).
  2. Olympic Long Jump Gold Medallist Arnie Robinson Passes Away at 72, teamusa.org, 2 grudnia 2020  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Arnie Robinson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy