Arthur Ashe


Arthur Ashe w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arthur Robert Ashe Jr. (ur. 10 lipca 1943 w Richmond, zm. 6 lutego 1993 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych, pierwszy Afroamerykanin w reprezentacji w Pucharze Davisa.

Spis treści

Życie prywatne | edytuj kod

W 1977 roku poślubił Jeanne Moutoussamy. Mieli jedną córkę, Camerę.

Ashe chorował na serce; leczenie wymagało transfuzji krwi, co doprowadziło do zakażenia wirusem HIV[1][2]. Tenisista ujawnił chorobę w kwietniu 1992, stając się symbolem walki z AIDS. Zmarł niespełna rok później. Na jego cześć nazwano stadion główny w kompleksie USTA Billie Jean King National Tennis Center we Flushing Meadows–Corona Park w Nowym Jorku, na którym rozgrywane są zawody US Open.

20 czerwca 1993 roku został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Billa Clintona Medalem Wolności[3].

Kariera tenisowa | edytuj kod

Był pierwszym Afroamerykaninem, który wygrał wielkoszlemowe turnieje. W singlu triumfował w 3 imprezach tej rangi, najpierw w 1968 podczas US Open. W finale okazał się lepszym od Toma Okkera. W 1970 został mistrzem Australian Open po finale z Dickiem Crealyem. Ostatni singlowy wielkoszlemowy triumf odniósł w 1975 roku na Wimbledonie pokonując Jimmy’ego Connorsa. Ashe był również uczestnikiem finałów Australian Championships 1966 i 1967, Australian Open 1971 i Wimbledonu 1992.

W grze podwójnej zwyciężył w dwóch wielkoszlemowych zawodach, French Open w 1971 i Australian Open 1977. We Francji startował razem z Martym Riessenem, natomiast w Australii z Tonym Roche. Ashe był ponadto finalistą US Open 1968, French Open 1970 i Wimbledonu 1971.

W latach 1963–1978 reprezentował Stany Zjednoczone w Pucharze Davisa, stając się pierwszym Afroamerykaninem w narodowej kadrze[4]. Wygrał to trofeum 4–krotnie, w latach 1963, 1968–1970. W grze pojedynczej zagrał w 32 meczach, odnosząc 27 zwycięstw, z kolei w grze podwójnej zanotował 1 triumf i 1 porażkę.

W rankingu tworzonym przez Harry’ego Hopmana był klasyfikowany w 1968 roku na pozycji lidera wśród singlistów[5]. Najwyżej wg klasyfikacji ATP zajmował 2. miejsce 10 października 1976.

Po zakończeniu kariery został w roku 1985 uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[6].

Finały w turniejach wielkoszlemowych | edytuj kod

Gra pojedyncza (3–4) | edytuj kod

Gra podwójna (2–3) | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Robin Finn: Arthur Ashe, Tennis Star, Is Dead at 49 (ang.). nytimes.com, 8 lutego 1993. [dostęp 23 grudnia 2016].
  2. Arthur Ashe, Champion on and Off Court, Dies of AIDS : Sports: Tennis star, 49, was only African-American man to win Wimbledon and the U.S. Open. (ang.). rticles.latimes.com, 7 lutego 1993. [dostęp 23 grudnia 2016].
  3. Presidential Medal of Freedom Recipients (ang.). senate.gov. [dostęp 23 grudnia 2016].
  4. RhiannonR. Walker RhiannonR., Arthur Ashe becomes first African-American tennis player ranked No. 1 in the US, „The Undefeated”, 14 grudnia 2016 [dostęp 2017-05-09]  (ang.).
  5. American Netters Rated 10-1 Favorites (ang.). 22 grudnia 1968. [dostęp 23 grudnia 2016].
  6. Barbara Lloyd: Presidential Medal of Freedom Recipients (ang.). nytimes.com, 14 lipca 1985. [dostęp 23 grudnia 2016].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Arthur Ashe" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy