Arthur O’Leary


Arthur O’Leary w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Konserwatorium w Lipsku

Arthur O’Leary (ur. 15 marca 1834 w Tralee, zm. 13 marca 1919) – irlandzki kompozytor, pianista i pedagog.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z umuzykalnionej rodziny. Jego ojciec był organistą w parafii Tralee, dziadek – nauczycielem muzyki, wujek – organistą w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w Killarney. Arthur O’Leary był poprzez ojca spokrewniony z Arthurem Sullivanem[a][1].

Początkowo uczył się muzyki w domu, ale w wieku 8 lat swoją biegłością gry na fortepianie zainteresował Wyndhama Goulda, który objął go patronatem i sfinansował jego dalszą naukę[2][1]. W latach 1844–1846 studiował w Dublinie[1], a następnie wyjechał do Niemiec by od 1847 studiować w lipskim konserwatorium[2].

Przez pięć lat doskonalił tam technikę gry na fortepianie u Ignaza Moschelesa i Louisa Plaidy’ego, studiował kontrapunkt u Moritza Hauptmanna i kompozycję u Juliusa Rietza[2][1]. W Lipsku mieszkał w domu Preussera, dzięki czemu miał okazję poznać osobiście m.in. Mendelssohna oraz Roberta i Clarę Schumannów[2].

W 1852 przeniósł się do Londynu i rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Ciprianiego Pottera i Williama Sterndale’a Bennetta. W 1856 Hrabia Westmorland mianował go profesorem tejże akademii. O’Leary wykładał tam aż do 1903[2][1]. Wśród jego studentów był jego daleki kuzyn Arthur Sullivan oraz Charles Villiers Stanford.

O’Leary wykładał również w innych londyńskich uczelniach muzycznych: w National Training School for Music (od jej założenia w 1876) oraz w Guildhall School of Music and Drama (od jej założenia w 1880)[1].

Twórczość | edytuj kod

Jego dorobek kompozytorski obejmuje utwory orkiestralne, wokalne (głównie pieśni) i wokalno-instrumentalne (muzyka liturgiczna) oraz utwory na fortepian i wyciągi fortepianowe. Zajmował się też edycją wydań nutowych. Redagował m.in. Oratorium na Boże Narodzenie Bacha, utwory fortepianowe Bennetta, msze Hummela, Simon Sechtera i Schuberta[2].

Zdaniem współczesnego irlandzkiego kompozytora i krytyka muzycznego Raymonda Deane’a, O’Leary był znakomitym kompozytorem salonowym, a jego utwory nadają się idealnie na bis lub jako zestawy konkursowe czy egzaminacyjne. Jednakże niektóre jego kompozycje – takie jak toccata F-dur, czy wariacje c-moll – „są bardziej znaczącymi dziełami, przeznaczonymi dla profesjonalnych pianistów i mogącymi być ozdobą niejednego recitalu[3].

Wybrane kompozycje[4] | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Ojciec Arthura O’Leary i dziadek Arthura Sullivana byli kuzynami.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Humphreys i Evans 1997 ↓, s. 250.
  2. a b c d e f Squire 1900 ↓.
  3. Raymond Deane: A Lament for Arthur O'Leary (ang.). 2009-01-01. [dostęp 2017-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-01)].
  4. Fitzsimons 2008 ↓.

Bibliografia | edytuj kod

  • William Barclay Squire: O'Leary, Arthur. W: A Dictionary of Music and Musicians. MacMillan & Co., 1900, s. 496. (ang.)
  • Bob Fitzsimons: Arthur O'Leary & Arthur Sullivan. Musical Journeys from Kerry to the Heart of Victorian England. Tralee: Doghouse Books, 2008. ISBN 978-0-9558746-1-1. (ang.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Arthur O’Leary" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy