Automobiles Gonfaronnaises Sportives


Automobiles Gonfaronnaises Sportives w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Automobiles Gonfaronnaises Sportives (AGS) – były zespół wyścigowy założony przez Henriego Juliena, w latach 19861991 zespół i konstruktor Formuły 1. Obecnie AGS jest szkołą wyścigową.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Henri Julien | edytuj kod

W młodości Henri Julien pracował w Garage de l'Avenir w miejscowości Gonfaron, natomiast w wolnym czasie budował jednomiejscowy samochód wyścigowy nazwany przez siebie JH1, wyposażony w zmodyfikowany silnik Simca o pojemności 500 cm³, którym w 1950 roku zaczął ścigać się w lokalnych wyścigach. Później Julien zbudował samochód z silnikiem BMW o pojemności 500 cm³, a w 1957 roku samochód Formuły Junior z umieszczonym z przodu silnikiem Panhard 0,85 l, który to samochód nazwał JH3[1].

W 1960 roku Julien zaprzestał budowy samochodów i kupił samochód Formuły 3 konstrukcji Alpine. Z powodu braku funduszy przestał się nim jednak ścigać w 1965 roku. Dzięki utworzeniu w 1968 roku nowej serii wyścigowej Julien powrócił do budowy samochodów i założył Automobiles Gonfaronnaises Sportives (AGS), współpracując z Christianem Vanderpleynem, który w 1960 roku był praktykantem u Juliena. Julien zbudował model JH4, którym w 1969 roku ścigał się François Rabbione. W następnym roku Julien zbudował dwa modele JH5, którymi ścigali się Rabbione i Gerard Cerruti; Cerruti zajął trzecie miejsce na torze Paul Ricard. W 1971 roku seria ta zmieniła nazwę na Formułę Renault, a Julien zbudował model JH6, którym z pewnymi sukcesami ścigał się François Guerre-Berthelot; Guerre-Berthelot nie wygrał wprawdzie wyścigu, ale ustanowił kilka najszybszych okrążeń. Następnie Julien projektował bolidy Formuły 3 i Formuły Renault, jednak AGS nie odnosił znaczących sukcesów. W 1977 roku zespół zaczął ścigać się w Formule Super Renault, a Richard Dallest modelem JH14 odnosił dobre wyniki[1].

W 1978 Julien wystawił AGS JH15 z silnikiem BMW w Formule 2, a kierowcą był Dallest. Początkowo rezultaty były słabe, ale w 1980 roku Dallest wygrał wyścigi w Pau i Zandvoort. W 1982 nowymi kierowcami zostali Philippe Streiff i Pascal Fabre; Streiff ukończył sezon na szóstym miejscu, dwukrotnie zdobywając drugie miejsce. W 1983 roku zespół stracił wsparcie firm Motul i GPA, ale pieniądze wniesione przez Fulvio Ballabio pozwoliły na funkcjonowanie zespołu, ponadto Streiff zajął czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej. Ze wsparciem Gitanes, Elf i Blanchet Locatop Streiff został w zespole w sezonie 1984, odnosząc pierwsze zwycięstwo w tej serii, na torze Brands Hatch. Po powstaniu Formuły 3000 w roku 1985 Streiff i AGS ścigali się w tej serii, ale bez sukcesów[1].

Formuła 1 | edytuj kod

W 1986 roku zespół zadebiutował w Formule 1, co miało miejsce podczas Grand Prix Włoch. AGS JH21C był oparty na samochodzie Formuły 3000, a jego monocoque pochodził od Renault. Samochód był napędzany silnikami Motori Moderni, a kierowcą został Ivan Capelli. Zimą samochód został przeprojektowany i wyposażony w silnik Forda. Zespół otrzymał wsparcie firmy Charro, a kierowcą został Pascal Fabre, który pod koniec roku został zastąpiony przez Roberto Moreno; Moreno zdobył dla zespołu pierwszy punkt w Formule 1 za szóste miejsce w Grand Prix Australii[2].

W roku 1988 mimo problemów finansowych Streiff za kierownicą JH23 pokazywał w niektórych eliminacjach dobrą szybkość. Ponadto do Coloni odeszli z zespołu projektant Vanderpleyn, asystent Michel Costa i menadżer zespołu Frederic Dhainhaut. Projektantem modelu na sezon 1989JH24, został Claude Galopin, a partnerem Streiffa dzięki wsparciu Liqui Moly został Joachim Winkelhock. W marcu 1989 roku Streiff został sparaliżowany wskutek wypadku podczas testów na torze Jacarepaguá, a Julien zdecydował się na sprzedaż zespołu francuskiemu biznesmenowi Cyrilowi de Rouvre'owi. Dyrektorem ds. rozwoju został Francois Guerre-Berthelot, a szefem – Henri Cochin. Nowym sponsorem została firma Faure, a Streiffa zastąpił Gabriele Tarquini. W połowie sezonu Winkelhocka zastąpił Yannick Dalmas. Model JH24 ani razu nie zakwalifikował się do wyścigu[2].

Jesienią zespół został zrestrukturyzowany: Costa został szefem ds. projektu, Hugues de Chaunac – dyrektorem zespołu a Claude Rouelle – szefem ds. badań i rozwoju. Na sezon 1990 nowym sponsorem został paryski dom mody, firma Ted Lapidus, a kierowcami pozostali Tarquini i Dalmas. Po kilku miesiącach De Chaunac opuścił zespół. AGS JH25 zdołał zakwalifikować się do kilku wyścigów, a najlepszym rezultatem było dziewiąte miejsce Dalmasa w Grand Prix Hiszpanii. Zimą na jaw wyszły poważne problemy finansowe zespołu. AGS JH26 nie został wybudowany i plotkowano o możliwości połączenia się AGS i Larrousse'a.

Zespół został wykupiony przez Włochów: Patrizio Cantu i Gabriele Raffanellego. Do zespołu przyszli Vanderpleyn i Mario Tolentino, którzy zaprojektowali model JH27. Samochód ten zadebiutował dopiero we wrześniu i okazał się niewiele lepszy od słabego JH25. Wkrótce później zespół został zamknięty. Później AGS przekształciło się w szkołę wyścigową, wypożyczającą swoje samochody[2].

Wyniki w Formule 1 | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Henri Julien (ang.). W: Strona internetowa [on-line]. www.500race.org/Men. [dostęp 2012-11-09].
  2. a b c Constructors: AGS (Automobiles Gonfaronnaise Sportives) (ang.). grandprix.com. [dostęp 2012-11-09].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Automobiles Gonfaronnaises Sportives" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy