Błażej Derey


Błażej Derey w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Błażej Derey (ur. ok. 1587, zm. 12 maja 1666) – iluminator, skryptor, restaurator iluminowanych kodeksów[1].

Biografia | edytuj kod

Był dominikaninem i pochodził z Siewierza[2]. Śluby zakonne złożył w 1616 w Krakowie. Większość jego sygnowanych dzieł znajduje się w krakowskim klasztorze dominikanów, m.in. antyfonarz wykonany dla klasztoru w Przemyślu (1627), mszał (1630), graduały dla klasztoru w Piotrkowie.

Błażej Derey był uważany za autora Pieśni nabożnych (1645), jednak badacze uznają, że jedynie zajmował się skryptem, nie komponowaniem. To samo tyczy się czterogłosowego utworu Bogarodzica (1630)[1]. i Antiphonarium de tempore et de sanctis (1665)[1].

Posługiwał się wielobarwnym tuszem i piórkiem. Stosował złocenia, srebrzenia i gwasz; inspirowały go wzory romańskie, gotyckie i renesansowe.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c WaldemarW. Kapeć WaldemarW., Czterogłosowa „Bogarodzica” z kancjonału o. Błażeja Derey’a z 1630 r. 
  2. Siewierz | Oczami Duszy, oczamiduszy.pl [dostęp 2019-09-28] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Warszawa-Kraków 2000.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Błażej Derey" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy