Bandwagoning


Bandwagoning w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bandwagoning – strategia polegająca na udzieleniu poparcia przez państwa mniejsze i słabsze silniejszej stronie sporu lub konfliktu międzynarodowego. Państwo wspierające może w ten sposób uzyskać konkretne korzyści: zapewnienie lub poprawę własnego bezpieczeństwa, korzyści materialne (np. terytorialne, gospodarcze) oraz polityczne (lepszą pozycję czy prestiż na arenie międzynarodowej). Strategia ta niesie ze sobą jednak również zagrożenia: możliwość uzależnienia się od mocarstwa, brak realnego wpływu na prowadzoną przez niego politykę i podejmowane decyzje, a także pogorszenie stosunków z innymi państwami[1].

Bandwagoning jako działanie zwiększające przewagę silniejszej strony sporu przeciwstawiany jest zasadzie zachowania równowagi sił (balancing) – wsparciu strony słabszej (strategii zmniejszającej przewagę silniejszego)[2].

Według jednej z teorii zasada zachowania równowagi sił preferowana jest przez państwa pragnące jedynie – w stanie zagrożenia – uniknąć strat; bandwagoning natomiast przez te, które w takiej sytuacji dostrzegają źródło uzyskania korzyści[3].

Hipotezy bandwagoningu (według Stevena M. Walta) | edytuj kod

  1. Podstawowa zasada: kraje stojące w obliczu zewnętrznego zagrożenia zjednoczą się z państwem stanowiącym dlań największe zagrożenie.
  2. Im większy potencjał danego kraju, tym większe dążenie pozostałych do sprzymierzenia się z nim.
  3. Im bliżej znajduje się mocarstwo, tym większe skłonności sąsiadów do zjednoczenia się z nim.
  4. Im większe możliwości ofensywne kraju, tym większe dążenie pozostałych do sprzymierzenia się z nim.
  5. Im bardziej agresywne są cele państwa, tym mniej prawdopodobne, że inne sprzymierzą się przeciwko niemu.
  6. Sojusze zawarte w celu odparcia zagrożenia rozpadają się, gdy zagrożenie staje się poważne[4].

Przykłady bandwagoningu | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Roman Kuźniar, Bandwagoning w stosunkach z USA, w: „Polityka Zagraniczna III Rzeczypospolitej”, Wydawnictwo SCHOLAR, Warszawa 2012, s. 313. Por. także tegoż autora USA jako sojusznik, http://wiadomosci.dziennik.pl/wydarzenia/artykuly/ 188656,usa-jako-sojusznik.html.
  2. Steven M. Walt, Balancing and Bandwagoning, w: Anarchy and its Consequences, s. 110–117 (przedruk oryginalnego tekstu tegoż autora z The Origins of Alliances, Cornell Univesity, 1987).
  3. Randall L. Schweller, Bandwagoning for Profit, MIT Press, International Security, Tom 19(1), 1994 1, s. 74.
  4. Steven M. Walt, Balancing and Bandwagoning, op. cit., s. 116.
  5. L. Schweller, Bandwagoning for Profit, MIT Press, International Security, Tom 19(1), 1994 1, s. 90.
  6. Ibidem, s. 94.
  7. Roman Kuźniar, Bandwagoning w stosunkach z USA w „Polityka Zagraniczna III Rzeczypospolitej”, Wydawnictwo SCHOLAR, Warszawa 2012, s. 312–320.
Na podstawie artykułu: "Bandwagoning" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy