Bank Włoch


Bank Włoch w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Banca d’Italia, Włoski Bank Centralny, siedziba

Bank Włoch[1] (wł. Banca d’Italia, ang. Bank of Italy) – włoski bank centralny założony w 1893 r. poprzez fuzję czterech największych banków we Włoszech. Podobnie jak amerykański Fed bank centralny Włoch należy do prywatnych właścicieli. Od 1981 r. jest niezależny od rządu. Siedzibą banku jest Pałac Palazzo Koch przy Via Nazionale w Rzymie. Założony w 1893 r., bank uzyskał monopol na emisję pieniędzy w 1926 r. Ponieważ Włochy są członkiem Unii Europejskiej, Banca d’Italia jest również jednym z centralnych banków narodowych, członkiem Europejskiego Systemu Banków Centralnych, ESBC.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Bank Włoch poddaje kontroli finanse czołowych kredytodawców, Rzeczpospolita

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (bank centralny):
Na podstawie artykułu: "Bank Włoch" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy