Barkan (fortyfikacja)


Barkan (fortyfikacja) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barkan – typowe dla fortyfikacji nowożytnej element lub dzieło obronne o czworobocznym, trapezowym narysie, w którym wyróżnia się czoło, dwa barki i szyję. Czoło barkanu jest równoległe do przedpola, a szyja może być otwarta, zamknięta okopem, częstokołem, czasem osłonięta redanem lub kojcem[1].

Barkany jako samodzielne dzieła umieszczano zwykle wysunięte na przedpole, jako dzieło samodzielne lub element obwodu obronnego. W XIX w. trapezoidalny narys barkanu był typowy dla fortów, zwłaszcza pancernych[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski. Od Biskupina do Westerplatte. Warszawa: PWN, 2002, s. 511. ISBN 83-01-12223-4.
Na podstawie artykułu: "Barkan (fortyfikacja)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy