Barwa dźwięku


Barwa dźwięku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barwa dźwięku, tembr – cecha dźwięku, która pozwala odróżnić brzmienia różnych instrumentów lub głosu. Uzależniona jest od ilości, rodzaju i natężenia tonów składowych, ponieważ jest związana ze spektrum harmonicznym. Barwa danego instrumentu może zmieniać się nieznacznie w zależności od:

  • sposobu wzbudzania drgań (pociągnięcie smyczkiem, szarpnięcie lub uderzenie),
  • siły wzbudzenia (zatem i głośności dźwięku),
  • częstotliwości (różne struny mogą wydawać dźwięki nieco różniące się barwą),
  • zmian w czasie[1] (obwiednia dźwięku).

Przypisy | edytuj kod

  1. EdwardE. Ozimek EdwardE., Dźwięk i jego percepcja : Aspekty fizyczne i psychoakustyczne, Warszawa: PWN, 2002, ISBN 83-01-13772-X, OCLC 830394729 .
Kontrola autorytatywna (aspect of sound):
Na podstawie artykułu: "Barwa dźwięku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy