Barwy broni i służb Wojska Polskiego II RP


Barwy broni i służb Wojska Polskiego II RP w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barwy broni i służb Wojska Polskiego II RP - opis patek, wypustek, proporczyków i otoków broni i służb Wojska Polskiego II RP.

Powołana w grudniu 1918 roku Komisja Ubiorcza opracowała projekt jednolitego polskiego munduru wojskowego. Celem odróżnienia rodzajów wojsk i służb zastosowano kolorowe patki i wypustki na kołnierzach[1]. Barwy te powtórzono w formie poziomych pasków w odwrotnym układzie barw na rogach kołnierza płaszcza. Podwójne barwy przyznano rodzajom broni, do których w 1919 roku zaliczano piechotę, jazdę, artylerię i wojska techniczne[a], lotnictwo, straż graniczną, żandarmerię, wojska taborowe i lekarzy wojskowych. Służby otrzymały patki barwy munduru z kolorowymi wypustkami i emblematami służby[b].

Przy ustalaniu koloru patek i wypustek uwzględniano tradycje wojskowego ubioru narodowego. Karmazynowe wypustki przy granatowych patkach generałów i oficerów Sztabu Generalnego nawiązywały do barw wyłogów i kołnierzy mundurów generalskich od czasów Sejmu Czteroletniego[1]. Granatowe patki piechoty z żółtą wypustką symbolicznie nawiązywały do munduru i wyłogów regimentów piechoty powstania kościuszkowskiego i listopadowego. Karmazynowe patki ułanów, karmazynowe z ciemnozieloną wypustką strzelców konnych i ciemnozielone patki z czarną wypustką artylerii oraz czarne z pasową wypustką saperów nawiązywały do barw mundurów i wyłogów tych formacji od XVIII wieku po 1831 rok[1].

W 1921 roku przywrócono oficjalnie barwne proporczyki w broniach jezdnych[2].

Spis treści

Barwy patek, wypustek, proporczyków, otoków, spodni i lampasów na spodniach | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Wojska techniczne w owym czasie to saperzy, bataliony mostowe i maszynowe, łączność, wojska samochodowe, pancerne, kolejowe i pociągi pancerne
  2. do służb zaliczano lekarzy weterynarii, korpus sądowniczy, topografów i geodetów, intendenturę, prowianturę, oficerów rachunkowych i kancelaryjnych oraz duchowieństwo
  3. a b c d W 1921 roku przywrócono barwne proporczyki w broniach jezdnych
  4. Radiotelegraf, telefony polowe, telefony

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 116.
  2. Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 118.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 22 z 4 sierpnia 1927 roku
  4. a b c d e f g h i j Dziennik rozkazów MSWojsk. nr 32 z 6 października 1930 roku
  5. a b S. Komornicki, A. Jońca Wojsko Polskie 1939-1945: barwa i broń Interpress, Warszawa 1984 s. 131
  6. Muzeum Polskich Formacji Granicznych. [dostęp 2012-04-11].
  7. a b c d e f g h i Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich r. 1919
  8. a b c d e f Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. s. 153.
  9. Dz. Rozk. 27/20 poz. 636
  10. a b Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku
  11. a b c Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947. s. 164 -167.

Bibliografia | edytuj kod

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945 : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984. ISBN 83-223-2055-8.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddz. Broni Pancernej, 1971.
  • Zdzisław Żygulski jun, Henryk Wielecki: Polski mundur wojskowy. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-03-01483-8.
Na podstawie artykułu: "Barwy broni i służb Wojska Polskiego II RP" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy