Barwy broni i służb ludowego Wojska Polskiego


Barwy broni i służb ludowego Wojska Polskiego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barwy broni i służb ludowego Wojska Polskiego - opis proporczyków i patek (łapek) broni i służb ludowego Wojska Polskiego.

Spis treści

Barwy proporczyków w latach 1943 - 1944 | edytuj kod

Barwy proporczyków określały rodzaj wojska lub służby. Noszone były na kołnierzu kurtki i płaszcza sukiennego. Były to barwne trójkąty równoramienne o długości 6 cm, szerokości 3 cm. Wykonywane były z płótna, sukna, aksamitu, rypsu, itp[1].

Proporczyk kawaleryjski, w odróżnieniu od trójkątnych proporczyków innych broni, miał kształt prostokąta o wymiarach 6x3 cm, z trójkątnym wycięciem 2,5 cm,w kolorze czerwono-jasnoniebieskim[a]. Po sformowaniu 1 SBK proporczyki takie nosili żołnierze sztabu brygady, żołnierze służb oraz zapasowego pułku kawalerii[2]. Powstające jednostki kawalerii przyjęły tradycyjne barwy polskich jednostek okresu przedwrześniowego. Zwyczajowo oficerowie sztabu nosili proporczyki pułków kawalerii z których przybyli[3].

Barwy proporczyków w latach 1945 - 1949 | edytuj kod

W 1945 roku częściowo zmieniono barwy proporczyków i ich kształt. Stanowiły go dwa równoległe trójkąty materiału zszyte razem bokami długości 7 cm. Wymiary trójkątów: dolny - 2x7x8 cm, górny - 2x7x6,5 cm[1].

Na kołnierzach płaszczy sukiennych w miejsce proporczyków wprowadzono dwa paski materiału szerokości 0,5 cm zszyte razem i przyszyte do kołnierza w odległości 7 cm od dolnych rogów kołnierza[1].

Od drugiej połowy roku 1944 aż do roku 1949 (na co wskazuje dość obszerny materiał ikonograficzny, wspomnienia oraz zachowane eksponaty) na mundurach zaczęły pojawiać się nieprzepisowe patki (łapki), nawiązujące do wzorów obowiązujących w latach II RP. Wykonywano je z rozmaitych, dostępnych tkanin w odpowiednich barwach, zaopatrując w wężyk haftowany, lub - co charakterystyczne - aplikowany z różnorodnych taśm dystynkcyjnych, rzadziej pasmanteryjnych, lub wycinany z blachy aluminiowej[4].

Barwy w latach 1949 - 1952 | edytuj kod

Nowe przepisy ubiorcze wprowadziły na kołnierz kurtek ciemnokarminowe łapki z wężykiem haftowanym matowosrebrnym bajorkiem i wypustką barwy broni lub służby[6]. Szerokość wężyka na łapce generalskiej wynosiła 24 mm, oficerskiej 16 mm, podoficerskiej 15 mm[6]. Generałowie oraz oficerowie dyplomowani na patce mieli haftowane srebrne orły. Uczniowie szkół wojskowych na łapkach nosili oznaki szkolne[6]

Barwy patek w latach 1952 - 1960 | edytuj kod

Wraz z wprowadzeniem kurtek z wykładanym kołnierzem, zmienił się też kształt patek[7].

Uwagi | edytuj kod

  1. Rozkaz dowódcy 1 KPSZ w ZSRR nr 13 z 24 X 1943 roku → Komornicki 1987 ↓, s. 15-16

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1943 - 2003; katalog zbioru falerystycznego; 3. s. 60.
  2. Komornicki 1987 ↓, s. 15.
  3. Komornicki 1987 ↓, s. 15-16.
  4. Patrz: Paweł Bezak: Barwy broni i służb w "Ludowym" Wojsku Polskim w latach 1943-1945 [w:] Niepodległość i Pamięć, nr 2 (34), 2011.
  5. Od 1946
  6. a b c Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1943 - 2003; katalog zbioru falerystycznego; 3. s. 62 - 63.
  7. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1943 - 2003; katalog zbioru falerystycznego; 3. s. 64 - 65.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Barwy broni i służb ludowego Wojska Polskiego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy