Baryton


Baryton w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Baryton (gr. barýtonos „niskobrzmiący” od barýs „ciężki; głęboki; silny” i tónos „lina; struna; napięcie”)[1] – głos męski, mieszczący się w środkowym zakresie skali głosu (niższy od tenoru, wyższy od basu). Skala barytonu chóralnego sięga od A do f 1, zaś solowego – od G do g 1, ale może być poszerzona zarówno w górę jak i w dół.

Wśród głosów barytonowych wyróżnia się baryton dramatyczny i baryton liryczny. Baryton dramatyczny jest to głos o ciemnej barwie, cechujący się szczególnie bogatym i pełnym brzmieniem oraz niską tessiturą (skala od G do f1). Z kolei baryton liryczny charakteryzuje jasna barwa o lekkim i ciepłym brzmieniu wraz z wyższą tessiturą niż baryton dramatyczny – skala od A do g1.

Śpiewacy operowi dysponujący tym głosem | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Władysław Kopaliński: tonacja; tonalność. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [on-line]. slownik-online.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-02)].
Na podstawie artykułu: "Baryton" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy