Bastion Ceglarski


Na mapach: 51°06′41″N 17°02′42″E/51,111389 17,045000

Bastion Ceglarski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Brama Ceglarska i flankujące ją bastiony w 1591; północny, nad Odrą, Bastion Ceglarski Pozostałości kazamatów Bastionu Ceglarskiego

Bastion Ceglarski – nieistniejący już fragment fortyfikacji miasta Wrocławia, położony w północno-wschodniej części pasa murów zewnętrznych okalających wrocławskie Nowe Miasto. Bastion ten powstał w 1585 w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się jedna z bastei flankujących znajdującą się tu Bramę Ceglarską.

Bastion zaprojektowany w systemie nowowłoskim przez Hansa Schneidera von Lindau, architekta, budowniczego i fortyfikatora kilku miast na Pomorzu i Śląsku. Wyposażony był w kazamaty (podobnie jak inny z wrocławskich bastionów projektu Schneidera – Bastion Sakwowy), w późniejszym okresie otrzymał jeszcze rawelin i kawalierę.

Po likwidacji na polecenie francuskich zwycięzców fortyfikacji miejskich po roku 1807 bastion zamieniono na wzgórze widokowe, które weszło w skład promenady spacerowej; kazamaty zasypano, a wszystkie urządzenia wojskowe zlikwidowano. Później na cześć pisarza i aktora Karla von Holteia wzgórze nazwano Holtei Höhe – "Wzgórze Holteia", a na jego szczycie wystawiono pomnik z popiersiem artysty. Po roku 1945 przemianowano je na Wzgórze Polskie; znajduje się ono w czworoboku dzisiejszych ulic Garncarskiej, Purkyniego, Promenady Staromiejskiej i biegnącego wzdłuż brzegu Odry Bulwaru Xawerego Dunikowskiego.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Średniowieczne Bramy Miejskie we Wrocławiu
Na podstawie artykułu: "Bastion Ceglarski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy