Batalion ON „Gdynia I”


Batalion ON „Gdynia I” w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Major Stanisław Zaucha dowódca Batalionu ON „Gdynia I” na defiladzie w Gdyni w 1939 r. Morska Brygada ON Obrona Narodowa w 1939

I Gdyński Batalion Obrony Narodowej (batalion ON „Gdynia I”) – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjne | edytuj kod

Batalion został sformowany jesienią 1937 roku, w Gdyni, w składzie Morskiej Brygady ON. W maju 1939 roku jednostka została przeformowana według etatu batalionu ON typu IV.

Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” I Gdyński batalion ON był zawiązkiem 3 Morskiego batalionu strzelców – jednostki formowanej przez 2 Morski batalion strzelców w Gdyni, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym. Batalion został zmobilizowany w/g etatu batalionu piechoty typ spec. organizacji wojennej 3017[1].

Organizacja i obsada personalna batalionu w dniu 25 sierpnia 1939 r. | edytuj kod

Dowództwo [2]

  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Zaucha
  • adiutant – ppor. rez. inż. Józef Langiewicz
  • oficer informacyjny – ppor. rez. Bolesław Pelc
  • oficer gospodarczy – ppor. rez. Marian Owoc
  • płatnik – ppor. rez. Edmund Matczyński
  • oficer żywnościowy – plut. pchor. Teodor Płotek
  • lekarz – ppor. rez. dr Jerzy Matuszewski
  • szef batalionu i dowódca drużyny – sierż. Leon Michniowski

Razem w dowództwie 7 oficerów, 30 szeregowych, 2 samochody ciężarowe, 1 motocykl, 1 samochód sanitarny, 10 wozów żywnosciowych, 2 wozy sanitarne, 1 wóz bagażowo-kancelaryjny, 4 konie wierzchowe i 26 koni taborowych.

Pluton łączności [3]

  • dowódca plutonu – por. rez. inż. Stanisław Ostrowski

4 patrole telefoniczne, centrala, 6 rowerzystów, 6 łączników konnych (bez koni), 2 patrole sygnalizacji świetlnej (bez migaczy), patrol sygnalizacyjny z lotnikiem.

Razem w plutonie 1 oficer, 35 szeregowych, 1 wóz narzędziowy, 2 konie, 6 rowerów.

Pluton kolarzy [4]

  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Jaroszewski

Razem w plutonie 1 oficer, 32 szeregowych, 1 motocykl, 32 rowery, 2 rkm.

Pluton pionierów[5]

  • dowódca plutonu - ppor. Wacław Gedroyć

Razem w plutonie 1 oficer, 22 szeregowych, 2 konie i wóz narzędziowy

1 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii – kpt. Stanisław Rolny
  • dowódca I plutonu – ppor. rez. Stanisław Bussler
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Zygmunt Fruczek
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. Józef Przygoński

Razem w kompanii 4 oficerów, 155 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych i 1 koń wierzchowy.

2 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii - kpt. Wojciech Topa
  • dowódca I plutonu - por. rez. Tomir Legocki
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Bolesław Cwilewicz
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Florian Drecki

Razem w kompanii 4 oficerów, 160 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych i 1 koń wierzchowy.

3 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii - kpt. Jan Jarzębowski
  • dowódca I plutonu - por. rez. Stefan Dzierżanowski
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Tadeusz Krupiński
  • dowódca III plutonu - ppor. Arkadiusz Chinczewski
  • szef kompanii - sierż. Szczepan Waliszewski
  • podoficer sanitarny - kpr. Antoni Durczak

Razem w kompanii 4 oficerów, 160 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych, 1 koń wierzchowy.

kompania ciężkich karabinów maszynowych

  • dowódca kompanii - por. rez. Bolesław Polkowski
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Walerian Bogusz
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Franciszek Kozłowski
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Andrzej Mądrzak
  • dowódca plutonu moździerzy - ppor. rez. inż. Bolesław Malisz

Razem w kompanii: 5 oficerów, 120 szeregowych, 9 ckm, 2 moździerze piechoty, 20 biedek, 1 kuźnia, 1 kuchnia polowa, 7 wozów taborowych, 38 koni taborowych, 1 koń wierzchowy.

Łącznie batalion liczył 26 oficerów oraz 714 podoficerów i szeregowych, a także 90 koni taborowych i 8 koni wierzchowych. Był uzbrojony i wyposażony w dziewięć ciężkich karabinów maszynowych wzór 1930, dwa 81 mm moździerze piechoty Stokes-Brandt, dwadzieścia dziewięć ręcznych karabinów maszynowych Browning wz. 1928, dwadzieścia biedek, trzydzieści jeden wozów, cztery kuchnie polowe, dwa samochody ciężarowe i jeden samochód sanitarny [6].

Za kampanię wrześniową 1939 batalion został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. RyszardR. Rybka RyszardR., KamilK. Stepan KamilK., Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucje. str. 717, 1095, 2010 .
  2. Zgodnie z etatem był to poczet dowódcy batalionu, drużyna gospodarcza i sekcja sanitarna. Stanowisko oficera żywnościowego batalionu było stanowiskiem oficerskim.
  3. Zgodnie z etatem był to oddział łączności.
  4. Zgodnie z etatem był to oddział zwiadowców.
  5. WacławW. Tym WacławW., AndrzejA. Rzepniewski AndrzejA., Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych. str. 223, 232, 1979 .
  6. Z przedstawionej organizacji wynika, że I Gdyński Batalion ON liczył 718 żołnierzy, w tym 26 oficerów oraz 692 podoficerów i szeregowców. W stosunku do etatu baonu typu IV było 16 żołnierzy więcej, w tym 7 oficerów. Brak, w stosunku do etatu, plutonu przeciwpancernego i drużyny pionierów. W etacie nie występowała kompania karabinów maszynowych, natomiast w każdej kompanii strzeleckiej był pluton karabinów maszynowych a. 3 drużyny.
  7. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1966 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77.

Bibliografia | edytuj kod

  • KazimierzK. Pindel KazimierzK., Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234 .
  • RyszardR. Rybka RyszardR., Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, KamilK. Stepan, Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Adiutor", 2010, ISBN 978-83-86100-83-5, OCLC 674626774 .
  • Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych, Wstęp, wybór i komentarze Wacław Tym i Andrzej Rzepniewski, Gdańsk 1979, ​ISBN 83-215-7187-5​.
Na podstawie artykułu: "Batalion ON „Gdynia I”" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy