Baza ludzi umarłych


Baza ludzi umarłych w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Baza ludzi umarłych – polski film fabularny w reżyserii Czesława Petelskiego z 1958 r., nakręcony na podstawie noweli Następny do raju Marka Hłaski i scenariusza tego samego autorstwa.

Film cechuje surowa sceneria (bór, śnieg, zima, góry, ciężki sprzęt mechaniczny), naturalizm aktorski i pesymistyczne przesłanie o niemożności zmiany własnego losu.

Spis treści

Fabuła | edytuj kod

Fabuła dotyczy życia pracowników położonej na odludziu w Bieszczadach bazy zwózki drewna[3].

Obsada | edytuj kod

Odstępstwa od noweli | edytuj kod

Film był powodem konfliktu między scenarzystą a reżyserem. Pierwotnie tytuł filmu miał brzmieć Głupcy wierzą w poranek, jednak było to wówczas niepoprawne politycznie. Hłasko zaproponował tytuł Następny do piachu i Następny do raju, stanęło jednak na Bazie ludzi umarłych. Również ze zmian w treści Hłasko nie był zadowolony. Szczególnie drażliwą sprawą było zakończenie – bez zmiany dialogu, z dodanym tylko dźwiękiem (jadące ciężarówki), z pesymistycznej historii, kończącej się źle, zrobił się utwór z optymistycznym zakończeniem. Po tych konfliktach Hłasko nie pozwolił umieścić swojego nazwiska jako współtwórcy filmu[4].

Miejsce realizacji | edytuj kod

Sceny plenerowe filmu zostały nakręcone w m.in. Górach Złotych w pobliżu wsi Bielice[5][6].

Tłumaczenia tytułu | edytuj kod

  • The Depot of the Dead[1] (ang.) („baza umarłych”)
  • The Damned Roads[1] (ang.) („przeklęte drogi”)
  • Camp of the Dead Men[1] (ang.) („obóz ludzi umarłych”)
  • Vuoriston paholaisajajat (fiń.)[7] („górscy kierowcy diabła”) Fińskie tłumaczenie tytułu jest prawdopodobnie odwołaniem do filmu Red Ball Express(ang.) z Sidneyem Poitierem na kanwie autentycznej wojennej operacji zaopatrzeniowej o tej samej nazwie. Miał on premierę w Finlandii 29 sierpnia 1952 pod nazwą Paholaisajajat[8] oraz we Francji 16 stycznia 1953 pod nazwą Les conducteurs du diable[9] – czyli właśnie „kierowcy diabła”. Dlatego fiński tytuł Bazy ludzi umarłych można rozumieć jako „Górski Red Ball Express”.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d The Depot of the Dead (Baza ludzi umarłych) at Poland by Mail.
  2. Brutalny obraz. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 8, Nr 202 z 22-23 sierpnia 1959. 
  3. WandaW. Wertenstein WandaW., Nasz Iluzjon: Nie ma ucieczki od losu, „Kino” (10), 1979, s. 61 .
  4. Baza ludzi umarłych – recenzja filmu na stronie poświęconej Markowi Hłasce, autorstwa Roberta Sadowskiego i Kamili Sowińskiej.
  5. Bielice (pol.). Polska na filmowo. [dostęp 2017-10-03].
  6. BAZA LUDZI UMARŁYCH (pol.). FilmPolski.pl. [dostęp 2017-10-03].
  7. Baza ludzi umarłych w bazie IMDb (ang.)
  8. Fiński plakat do filmu Red Ball Express w dziale Vanhat elokuvajulisteet – Viiden Tähden Elokuvadivari (fiń.). [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-09)]. fińskiego Antykwariatu Kinowego „Pięć Gwiazdek” (Viiden Tähden Elokuvadivari).
  9. Red Ball Express w bazie IMDb (ang.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Baza ludzi umarłych" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy