Beatrycze I Burgundzka


Beatrycze I Burgundzka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Beatrycze I (ur. 1145, zm. 15 listopada 1184 w Jouhe) – hrabina palatynka Burgundii, królowa Niemiec i cesarzowa, jedyna córka i dziedziczka hrabiego Renalda III i Agaty, córki księcia Lotaryngii Szymona I.

9 czerwca 1156 w Würzburgu poślubiła Fryderyka I Barbarossę (112210 czerwca 1190), syna księcia Szwabii Fryderyka II Jednookiego, który był synem Agnieszki, córki cesarza Henryka IV.

Wskutek tego małżeństwa Beatrycze została królową Niemiec (koronował ją 9 października 1156 arcybiskup Trewiru Hillin von Fallemanien i cesarzową (koronacja 1 sierpnia 1167 w Rzymie). Fryderyk natomiast uzyskał kontrolę nad hrabstwem Burgundii. Beatrycze przyczyniła się do rozwoju kultury na dworze Hohenstaufów. Popierała literaturę dworską i rycerskie zwyczaje. Towarzyszyła mężowi w jego licznych podróżach.

Dzieci Fryderyka i Beatrycze:

Postać Beatrycze pojawia się w powieści Umberto Eco Baudolino.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Beatrycze I Burgundzka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy