Bekasik


Bekasik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bekasik[5], bekas mały (Lymnocryptes minimus) – gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Jedyny przedstawiciel rodzaju Lymnocryptes[5][6]. Nie wyróżnia się podgatunków[3][6].

Spis treści

Zasięg występowania | edytuj kod

Zamieszkuje pas od północno-wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego po wschodnią Syberię. Izolowane populacje w południowej Szwecji, północno-wschodniej Polsce, w północnej Białorusi i krajach bałtyckich. Zimuje od Wysp Brytyjskich poprzez zachodnią Europę po basen Morza Śródziemnego (w tym Afrykę Północną), oraz w Afryce Subsaharyjskiej i w pasie od Azji Mniejszej przez Lewant, Kaukaz, Irak, Iran, Afganistan po Indie, południowe Chiny i Indochiny.

W Polsce przestał się gnieździć w XIX wieku, potem wprawdzie powrócił w 1977, jednak nadal jest skrajnie nieliczny – najwyżej kilka par na Bagnach Biebrzańskich. Nielicznie widywany na przelotach: w marcu-maju i wrześniu-listopadzie.

Charakterystyka | edytuj kod

Cechy gatunku
Brak wyraźnego dymorfizmu, zarówno wiekowego jak i płciowego. Wierzch głowy czarny z rdzawymi cętkami, boki głowy jasne, nad okiem rdzawa brew. Grzbiet czarny również z rdzawymi cętkami o metalicznym połysku. W bocznej części grzbietu podwójna beżowa smuga. Przód szyi i górna część piersi rdzawobrązowe, dół piersi i brzuch białe. Na spodzie ciała podłużne ciemne plamy. Dziób żółty z ciemnym końcem.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 19–23 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 36–40 cm
waga ok. 30–105 g
Biotop
Bagna, brzegi wód i podmokłe łąki w pasie tajgi i tundry. Jajo
Gniazdo
Na ziemi.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lub dwa lęgi, składając w maju-wrześniu 4 jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 21–24 dni.
Pożywienie
Bezkręgowce uzupełnione pokarmem roślinnym.

Ochrona | edytuj kod

W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową[7]. Zagrożeniem dla niego jest osuszanie terenów podmokłych.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lymnocryptes minimus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Lymnocryptes, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2 kwietnia 2011]
  3. a b Van Gils, J., Wiersma, P. & Kirwan, G.M.: Jack Snipe (Lymnocryptes minimus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-28].
  4. BirdLife International 2015, Lymnocryptes minimus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2016-1 [dostęp 2016-10-14]  (ang.).
  5. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Scolopacini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2020-01-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-04-28].
  6. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Sandpipers, snipes, coursers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-28].
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bekasik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy