Benjamin Raich


Benjamin Raich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Benjamin Raich (ur. 28 lutego 1978 r. w Arzl im Pitztal) – austriacki narciarz alpejski, czterokrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata seniorów i juniorów, a także zdobywca Pucharu Świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Benjamin Raich pojawił się 17 grudnia 1994 roku w Neustift im Stubaital, gdzie w zawodach FIS Race w gigancie zajął 22. miejsce. W marcu 1996 roku wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Schwyz, gdzie nie ukończył rywalizacji w gigancie, jednak w slalomie wywalczył złoty medal. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Schladming nie ukończył drugiego przejazdu w slalomie, był za to najlepszy w gigancie. Najlepsze wynik w tej kategorii wiekowej osiągnął jednak podczas mistrzostw świata juniorów w Megève w 1998 roku, gdzie zwyciężał w slalomie, gigancie oraz kombinacji. W międzyczasie, 10 marca 1996 roku w Kvitfjell, zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, jednak nie ukończył zawodów w slalomie. Pierwsze punkty zdobył nieco ponad rok później 15 marca 1997 roku w Vail, zajmując osiemnaste miejsce w gigancie.

Regularne starty w zawodach pucharowych rozpoczął w sezonie 1998/1999. W swoim ósmym starcie tego sezonu, 6 stycznia 1999 roku w Kranjskiej Gorze po raz pierwszy stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w slalomie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Słoweniec Jure Košir oraz kolejny Austriak, Thomas Stangassinger. W kolejnych startach jeszcze cztery razy stawał na podium, w tym trzykrotnie zwyciężał: 7 stycznia w Schladming w slalomie, 10 stycznia we Flachau w gigancie oraz 17 stycznia 1999 roku w Wengen, ponownie w slalomie. W klasyfikacji generalnej dało mu to dziesiąte miejsce, w klasyfikacji giganta był siódmy, a wśród slalomistów zajął szóste miejsce. W lutym 1999 roku wystartował na mistrzostwach świata w Vail, gdzie był szósty w slalomie, a giganta nie ukończył. Podobne wyniki osiągał w sezonie 1999/2000, który ukończył na dziewiątym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz czwartym w klasyfikacji giganta. Na podium stawał siedmiokrotnie, przy czym 26 lutego w Yongpyong i 18 marca 2000 roku w Bormio wygrywał giganta.

Pierwszy medal wśród seniorów wywalczył na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie. Na podium rozdzielił tam swego rodaka Mario Matta oraz Mitję Kunca ze Słowenii. Do zwycięzcy stracił zaledwie 0,15 sekundy. Wystąpił także w gigancie, jednak nie ukończył drugiego przejazdu. W zawodach pucharowych ośmiokrotnie plasował się w najlepszej trójce, odnosząc cztery zwycięstwa w slalomie: 14 stycznia w Wengen, 21 stycznia w Kitzbühel, 23 stycznia w Schladming oraz 11 marca 2001 roku w Åre. Wyniki te pozwoliły mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej i giganta, a w klasyfikacji slalomu wywalczył pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę. W kolejnym sezonie na podium stanął trzy razy: 20 grudnia 2001 roku w Kranjskiej Gorze był drugi, dzień później zwyciężył, a 10 marca 2002 roku w Altenmarkt ponownie był drugi w slalomie gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie dziewiąte miejsce, a wśród gigancistów był drugi za Francuzem, Frédérikiem Covilim. W lutym 2002 roku startował na igrzysk olimpijskich w Salt Lake City, gdzie wywalczył dwa medale. Najpierw wystąpił w kombinacji, osiągając trzynasty czas zjazdu i trzeci w slalomie, co dało mu ostatecznie brązowy medal. W zawodach tych wyprzedzili go tylko Norweg Kjetil André Aamodt i Bode Miller z USA. Trzecie miejsce zajął także w rozgrywanym dziesięć dni później slalomie, plasując się za dwoma Francuzami: Jean-Pierre'em Vidalem i Sébastienem Amiezem. Był ponadto czwarty w gigancie, przegrywając walkę o podium z Norwegiem Lasse Kjusem o 0,08 sekundy.

Starty w sezonie 2002/2003 rozpoczął od występu w slalomie 27 października w Sölden, jednak nie ukończył rywalizacji. W dwóch kolejnych startach, 22 i 24 listopada w Park City zajmował trzecie miejsce, kolejno w gigancie i slalomie. W pozostałej części sezonu lepsze występy przeplatał słabszymi, na podium stając jeszcze trzy razy: 28 stycznia w Schladming był drugi w slalomie, 2 marca w Yongpyong trzeci w tej konkurencji, a 15 marca 2003 roku w Lillehammer był drugi w gigancie. Po raz pierwszy od czterech lat nie odniósł żadnego pucharowego zwycięstwa. Dało mu to ósme miejsce w klasyfikacji generalnej i giganta oraz szóste w klasyfikacji slalomu. Z rozgrywanych w lutym 2003 roku mistrzostw świata w Sankt Moritz wrócił bez medalu. Kombinacji nie ukończył, w gigancie był dziewiąty, a w slalomie czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Włochem Giorgio Roccą o 0,10 sekundy. Pierwszy raz na podium klasyfikacji generalnej PŚ stanął w sezonie 2003/2004, zajmując trzecie miejsce za dwoma innymi Austriakami: Hermannem Maierem i Stephanem Eberharterem. Był także drugi w klasyfikacji kombinacji, trzeci w klasyfikacji slalomu i czwarty w gigancie. Na podium stawał sześć razy, z czego trzy na najwyższym stopniu: 3 stycznia we Flachau był najlepszy w gigancie, a 18 stycznia w Wengen i 27 stycznia 2004 roku w Schladming zwyciężał w slalomie.

W przeciągu swych startów w Pucharze Świata najwięcej punktów Austriak zgromadził w sezonie 2004/2005. W sumie jedenaście razy plasował się w najlepszej trójce, odnosząc trzy zwycięstwa: 5 grudnia w Beaver Creek wygrał slalom, 14 stycznia w Wengen był najlepszy w kombinacji, a 26 lutego 2005 roku w Kranjskiej Gorze zwyciężył w gigancie. Łącznie zebrał 1454 punkty, co dało mu drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, 194 punkty za zwycięzcą, Bode Millerem. W tym samym sezonie Raich zwyciężył ponadto w klasyfikacjach kombinacji, slalomu i giganta, a w klasyfikacji supergiganta był szósty. Mistrzostwa świata w Bormio w 2005 roku okazały się dla Raicha najbardziej udaną imprezą w karierze; Austriak w pięciu startach wywalczył pięć medali. Najpierw wystąpił w supergigancie, w którym startował po raz pierwszy w zawodach tej rangi. Zajął w nim trzecie miejsce, ulegając tylko Millerowi i swemu rodakowi, Michaelowi Walchhoferowi. Cztery dni później wystartował w kombinacji, uzyskując trzeci czas zjazdu i najlepszy w slalomie. Dało mu to najlepszy łączny czas i zwycięstwo z przewagą 0,91 sekundy nad Norwegiem Akselem Lundem Svindalem. Następnie wywalczył srebrny medal w gigancie, rozdzielając Hermanna Maiera i Darona Rahlvesa z USA. Ponadto okazał się najlepszy w slalomie, a wspólnie z Renate Götschl, Kathrin Zettel, Michaelem Walchhoferem, Nicole Hosp i Rainerem Schönfelderem zdobył srebrny medal w zawodach drużynowych.

Swoją jedyną Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej zdobył w sezonie 2005/2006. Dziewiętnaście zawodów kończył w najlepszej dziesiątce, z czego na podium stawał aż dwunastokrotnie. Trzykrotnie był trzeci, dwukrotnie drugi, a siedem razy zwyciężał: 21 grudnia w Kranjskiej Gorze, 7 stycznia w Adelboden i 17 marca w Åre wygrywał giganta, 13 stycznia w Wengen, 22 stycznia w Kitzbühel i 3 lutego w Chamonix był najlepszy w superkombinacji, a 10 marca 2006 roku w Shiga Kōgen zwyciężył w slalomie. W efekcie zwyciężył w klasyfikacjach giganta i kombinacji, a wśród slalomistów był trzeci za Giorgio Roccą i Kalle Palanderem z Finlandii. W lutym 2006 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Turynie, gdzie zwyciężył w slalomie oraz gigancie. Zajął tam również 21. miejsce w supergigancie, a rywalizacji w kombinacji nie ukończył.

W czterech kolejnych sezonach zajmował drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. W tym czasie wielokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata, zwyciężając dwanaście razy. W sezonie 2006/2007 wygrywał 12 listopada w Levi, 30 stycznia w Schladming i 18 marca 2007 roku w Lenzerheide (slalom), 6 stycznia w Adelboden i 3 marca w Kranjskiej Gorze (gigant) oraz 9 marca 2007 roku w Kvitfjell (superkombinacja). W sezonach 2007/2008 i 2009/2010 odniósł po jednym zwycięstwie, odpowiednio 9 grudnia 2008 roku w Bad Kleinkirchheim (slalom) i 11 grudnia 2009 roku w Val d'Isère (superkombinacja). Kolejne cztery zwycięstwa zanotował w sezonie 2008/2009: 7 grudnia w Beaver Creek, 10 stycznia w Adelboden i 13 marca 2009 roku w Åre był najlepszy w gigancie, a 12 grudnia w Val d'Isère wygrał superkombinację. Zdobył Małą Kryształową Kulę w slalomie w sezonie 2006/2007 oraz w kombinacji w sezonie 2009/2010, a w klasyfikacji giganta był drugi w sezonach 2007/2008 i 2008/2009 oraz trzeci w sezonach 2006/2007 i 2009/2010.

W 2007 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Åre, wspólnie z Renate Götschl, Fritzem Stroblem, Michaelą Kirchgasser, Marlies Schild i Mario Mattem zdobywając złoty medal w zawodach drużynowych. Indywidualnie wywalczył drugie miejsce w superkombinacji, w której uplasował się o 0,08 sekundy za Danielem Albrechtem, a o 0,16 sekundy przed jego rodakiem, Markiem Berthodem. Był też między innymi piąty w supergigancie i czwarty w slalomie, w którym w walce o medal lepszy o 0,03 sekundy okazał się Francuz Jean-Baptiste Grange. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Val d'Isère zdobył srebrny medal w gigancie, rozdzielając Szwajcara Carlo Jankę i Teda Ligety'ego z USA. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver, gdzie jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce w slalomie. Po pierwszym przejeździe zajmował trzecie miejsce, jednak w drugim uzyskał szósty wynik, dzięki czemu wyprzedził go bezpośrednio Szwed André Myhrer. Zajął tam także szóste miejsce w superkombinacji i gigancie.

Ostatni medal zdobył w 2011 roku, kiedy podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen razem z Romedem Baumannem, Anną Fenninger, Michaelą Kirchgasser, Marlies Schild i Philippem Schörghoferem zajął drugie miejsce w zawodach drużynowych. Indywidualnie był piąty w supergigancie i czwarty w superkombinacji, w której walkę o podium przegrał z Włochem Peterem Fillem. W zawodach pucharowych tylko dwa razy znalazł się na podium, nie odnosząc zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej, podobnie jak w kolejnych sezonach, plasował się poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej. Ostatnie zwycięstwo odniósł 25 lutego 2012 roku w Crans Montana, gdzie był najlepszy w supergigancie. W sezonie 2012/2013 ani razu nie stanął na podium, a w sezonie 2013/2014 dokonał tego tylko raz, 8 marca 2014 roku w Kranjskiej Gorze zajmując drugie miejsce w gigancie. W 2013 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Schladming, gdzie jego najlepszym wynikiem było dziewiąte miejsce w gigancie. Brał również udział w igrzyskach w Soczi w 2014 roku, gdzie był siódmy w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.

W 2006 roku otrzymał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[1]. W tym samym roku został również sportowcem roku w Austrii oraz otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[2]. Kilkukrotnie zdobywał medale mistrzostw kraju, w tym złoty w gigancie w 2000 roku.

Jego siostra, Carina Raich, również uprawiała narciarstwo alpejskie, a szwagier, Mario Stecher reprezentował Austrię w kombinacji norweskiej.

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach | edytuj kod

  1. Schladming7 stycznia 1999 (slalom)
  2. Flachau10 stycznia 1999 (gigant)
  3. Wengen17 stycznia 1999 (slalom)
  4. Yongpyong26 lutego 2000 (gigant)
  5. Bormio18 marca 2000 (gigant)
  6. Wengen14 stycznia 2001 (slalom)
  7. Kitzbühel21 stycznia 2001 (slalom)
  8. Schladming23 stycznia 2001 (slalom)
  9. Åre11 marca 2001 (slalom)
  10. Kranjska Gora21 grudnia 2001 (gigant)
  11. Flachau3 stycznia 2004 (gigant)
  12. Wengen18 stycznia 2004 (slalom)
  13. Schladming27 stycznia 2004 (slalom)
  14. Beaver Creek5 grudnia 2004 (slalom)
  15. Wengen14 stycznia 2005 (superkombinacja)
  16. Kranjska Gora26 lutego 2005 (slalom)
  17. Kranjska Gora21 grudnia 2005 (gigant)
  18. Adelboden7 stycznia 2006 (gigant)
  19. Wengen13 stycznia 2006 (superkombinacja)
  20. Kitzbühel22 stycznia 2006 (kombinacja)
  21. Chamonix3 lutego 2006 (superkombinacja)
  22. Shiga Kōgen10 marca 2006 (slalom)
  23. Åre17 marca 2006 (gigant)
  24. Levi12 listopada 2006 (slalom)
  25. Adelboden6 stycznia 2007 (gigant)
  26. Schladming30 stycznia 2007 (slalom)
  27. Kranjska Gora3 marca 2007 (gigant)
  28. Kvitfjell9 marca 2007 (superkombinacja)
  29. Lenzerheide18 marca 2007 (slalom)
  30. Bad Kleinkirchheim9 grudnia 2007 (slalom)
  31. Beaver Creek7 grudnia 2008 (gigant)
  32. Val d'Isère12 grudnia 2008 (superkombinacja)
  33. Adelboden10 stycznia 2009 (gigant)
  34. Åre13 marca 2009 (gigant)
  35. Val d'Isère11 grudnia 2009 (superkombinacja)
  36. Crans-Montana - 25 lutego 2012 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach | edytuj kod

  1. Kranjska Gora6 stycznia 1999 (slalom) - 3.miejsce
  2. Adelboden12 stycznia 1999 (gigant) - 3.miejsce
  3. Madonna di Campiglio13 grudnia 1999 (slalom) - 2.miejsce
  4. Kranjska Gora21 grudnia 1999 (slalom) - 2.miejsce
  5. Saalbach-Hinterglemm22 grudnia 1999 (gigant) - 3.miejsce
  6. Kitzbühel23 stycznia 2000 (slalom) - 3.miejsce
  7. Bormio19 marca 2000 (slalom) - 2.miejsce
  8. Les Arcs6 stycznia 2001 (gigant) - 2.miejsce
  9. Shiga Kōgen15 lutego 2001 (gigant) - 3.miejsce
  10. Shiga Kōgen17 lutego 2001 (slalom) - 3.miejsce
  11. Åre10 marca 2001 (gigant) - 3.miejsce
  12. Kranjska Gora20 grudnia 2001 (gigant) - 2.miejsce
  13. Altenmarkt-Zauchensee10 marca 2002 (gigant) - 2.miejsce
  14. Park City22 listopada 2002 (gigant) - 3.miejsce
  15. Park City24 listopada 2002 (slalom) - 3.miejsce
  16. Schladming28 stycznia 2003 (slalom) - 2.miejsce
  17. Yongpyong2 marca 2003 (slalom) - 3.miejsce
  18. Lillehammer15 marca 2003 (gigant) - 2.miejsce
  19. Chamonix11 stycznia 2004 (kombinacja) - 2.miejsce
  20. Kitzbühel25 stycznia 2004 (kombinacja) - 2.miejsce
  21. Adelboden8 lutego 2004 (slalom) - 3.miejsce
  22. Beaver Creek4 grudnia 2004 (gigant) - 3.miejsce
  23. Val Gardena17 grudnia 2004 (supergigant) - 3.miejsce
  24. Alta Badia19 grudnia 2004 (gigant) - 2.miejsce
  25. Chamonix9 stycznia 2005 (slalom) - 2.miejsce
  26. Wengen16 stycznia 2005 (slalom) - 3.miejsce
  27. Schladming25 stycznia 2005 (slalom) - 2.miejsce
  28. Kranjska Gora27 lutego 2005 (slalom) - 3.miejsce
  29. Lenzerheide12 marca 2005 (gigant) - 3.miejsce
  30. Lake Louise27 listopada 2005 (supergigant) - 2.miejsce
  31. Madonna di Campiglio12 grudnia 2005 (slalom) - 2.miejsce
  32. Adelboden8 stycznia 2006 (slalom) - 3.miejsce
  33. Kitzbühel22 stycznia 2006 (slalom) - 3.miejsce
  34. Schladming24 stycznia 2006 (slalom) - 3.miejsce
  35. Adelboden7 stycznia 2007 (slalom) - 2.miejsce
  36. Ga-Pa25 lutego 2007 (slalom) - 3.miejsce
  37. Kranjska Gora4 marca 2007 (slalom) - 2.miejsce
  38. Lenzerheide15 marca 2007 (supergigant) - 2.miejsce
  39. Lake Louise25 listopada 2007 (supergigant) - 2.miejsce
  40. Alta Badia16 grudnia 2007 (gigant) - 2.miejsce
  41. Adelboden6 stycznia 2008 (slalom) - 2.miejsce
  42. Kitzbühel20 stycznia 2008 (kombinacja) - 2.miejsce
  43. Whistler23 lutego 2008 (gigant) - 3.miejsce
  44. Bormio14 marca 2008 (gigant) - 2.miejsce
  45. Alta Badia22 grudnia 2008 (slalom) - 3.miejsce
  46. Sestriere22 lutego 2009 (gigant) - 3.miejsce
  47. Lake Louise29 listopada 2009 (supergigant) - 2.miejsce
  48. Beaver Creek6 grudnia 2009 (gigant) - 2.miejsce
  49. Val d'Isère13 grudnia 2009 (gigant) - 3.miejsce
  50. Kitzbühel24 stycznia 2010 (kombinacja) - 3.miejsce
  51. Val d'Isère12 grudnia 2010 (slalom) - 2.miejsce
  52. Hinterstoder5 lutego 2011 (supergigant) - 2.miejsce
  53. Adelboden7 stycznia 2012 (gigant) - 2.miejsce
  54. Crans-Montana24 lutego 2012 (supergigant) - 3.miejsce
  55. Kranjska Gora8 marca 2014 (gigant) - 2.miejsce
  56. Ga-Pa1 marca 2015 (gigant) – 3. miejsce
  • W sumie (36 zwycięstw, 29 drugich i 27 trzecich miejsc).

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Skieur d'Or Award (ang.)
  2. Staatliche Auszeichnungen bis 2008 (niem.)
Na podstawie artykułu: "Benjamin Raich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy