Berehy Górne


Na mapach: 49°08′37″N 22°34′16″E/49,143611 22,571111

Brzegi Górne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Berehy Górne) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Brzegi Górne (do 1968 Berehy Górne[2]) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska[3], przy DW897. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Wieś prawa wołoskiego Berehy Górne w latach 1551-1600, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego[4]. W XVI w. właścicielami tej miejscowości byli Kmitowie. Do 1553 dziedziczył ją Piotr Kmita Sobieński, a po jego śmierci bezdzietna wdowa Barbara Kmita z Herburtów. Po jej śmierci w 1580 – brat Stanisław Herburt. W połowie XIX wieku właścicielką posiadłości tabularnej w Berehach Górnych była Krystyna Niemczewska i współwłaściciele[5]. Na przełomie XIX i XX wieku obszary we wsi posiadał Antoni Pogłodowski[6][7][8], a w 1903 odkupił je od niego Teodor Alfred Serwatowski.

25 września 1944 wieś została zajęta przez wojska radzieckie[9].

W latach 70. w pasie Wetlina-Ustrzyki Górne planowano budowę domów wczasowych na 10 tys. osób. Tylko w Berehach miało wypoczywać 3 tys. wczasowiczów[10].

Od 1976 nad potokiem Prowcza funkcjonowała studencka baza namiotowa. Dla upamiętnienia ukraińskiej przeszłości tych rejonów wybudowano w niej bramę ozdobną zwieńczoną tryzubem, co spowodowało interwencję SB[11].

We wsi zachował się cmentarz greckokatolicki, odnowiony w 1989 r. przez uczestników obozu konserwatorskiego zorganizowanego w ramach akcji "Nadsanie" i w kolejnych latach przez Stowarzyszenie Magurycz.

W 2011 wieś zamieszkiwało 7 osób[1]. Gospodarstwo znajduje się tuż przy zejściu z połoniny Wetlińskiej na czerwonym szlaku. Znajduje się tam punkt gastronomiczny, pole namiotowe, można również wynająć domek letniskowy lub miejsce w stodole na sianie.

Na terenie wsi notowano występowanie zarazy macierzankowej – bardzo rzadkiego w Polsce gatunku rośliny[12].

Spis treści

Szlaki turystyczne | edytuj kod

Główny Szlak Beskidzki:

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. W: Narodowy Spis Powszechny 2011 [on-line]. Główny urząd statystyczny. [dostęp 4 września 2015].
  2. Zarządzenie nr 17 Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 lutego 1968 r. w sprawie zmiany i ustalenia nazw niektórych miejscowości i obiektów fizjograficznych (M.P. z 1968 r. nr 6, poz. 34)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Tomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31.
  5. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 11.
  6. Berehy Górne – samotny krzyż. region.halicz.pl. [dostęp 2015-06-17].
  7. Berehy Górne. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-06-17].
  8. Pogłodowski. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-06-17].
  9. ВОВ-60 – Сводки
  10. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Część 2. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2013. ISBN 978-83-7576-187-0.
  11. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Część 2. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2013, s. 69-70. ISBN 978-83-7576-187-0.
  12. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Berehy Górne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy