Bez końca


Bez końca w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bez końca – polski film psychologiczny z 1984 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Spis treści

Opis fabuły | edytuj kod

Rok 1982, stan wojenny w Polsce. Urszula Zyro wyczuwa obecność niedawno zmarłego męża, adwokata Antoniego. Duch Antoniego w metafizyczny sposób wpływa na materialną rzeczywistość.

Do mieszkania wdowy przychodzi żona jednego z klientów mecenasa, Joanna. Jej mąż, Dariusz Stach, robotnik, który kierował strajkiem, choć nie był członkiem „Solidarności” przebywa w więzieniu i czeka na osądzenie. Joanna również jest zaangażowana w działalność opozycyjną. Urszula proponuje przejęcie sprawy uwięzionego, prowadzonej przez jej męża, mecenasowi Labradorowi, pragmatycznemu adwokatowi z 40-letnim stażem. Labrador decyduje się bronić Stacha, chociaż od 30 lat nie prowadził procesów politycznych.

Mimo początkowego sprzeciwu Stach zgadza się na zaproponowaną przez mecenasa linię obrony i dostaje łagodny wyrok. Ratuje skórę kosztem rezygnacji z ideałów.

Urszula nie potrafi odnaleźć się po śmierci męża, dopiero teraz dostrzega, ile dla niej znaczył. Próby rozpoczęcia normalnego życia nie udają się, podczas wizyty u hipnotyzera kobieta nawiązuje kontakt ze zmarłym. W końcowej scenie filmu Urszula Zyro popełnia samobójstwo i spotyka się z mężem.

Obsada | edytuj kod

Realizacja | edytuj kod

Bez końca jest pierwszym dziełem, przy którym Kieślowski współpracował z adwokatem i scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem. Wszystkie kolejne filmy stworzył na podstawie jego scenariuszy.

W filmie wykorzystany został fragment wiersza Ernesta Brylla I nie wiem nawet, jak się to zrobiło... (scena rozmowy mecenasa Labradora z Urszulą Zyro, po zakończeniu procesu przywódcy strajku).


Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bez końca" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy