Białe słońce pustyni


Białe słońce pustyni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Białe słońce pustyni (ros. Белое солнце пустыни, Biełoje sołnce pustyni) – radziecki film przygodowy z 1970 roku, najsłynniejsze[1] dzieło Władimira Motyla, które od razu po premierze zyskało status filmu kultowego[2]. Już do końca 1970 roku obejrzało go pięćdziesiąt milionów widzów[2]. Zdjęcia plenerowe nakręcono na pustyni Kara-kum, w starym rezerwacie Bajram-Ali[3].

Spis treści

Opis fabuły | edytuj kod

Akcja filmu rozgrywa się w Turkmenistanie na początku lat 20. XX wieku[2]. Sierżant Fiodor Suchow (Anatolij Kuzniecow) służył rewolucji w szeregach Armii Czerwonej. Opuściwszy szpital, wędruje samotnie przez pustynię Kara-Kum, umilając sobie czas wymyślaniem listów do małżonki. Gdy po latach ciężkiej służby może wreszcie powrócić do żony, do rodzinnej wsi nad Wołgą, otrzymuje jeszcze ostatnie zadanie. Ma doprowadzić w bezpieczne miejsce porzucone żony z haremu Abdułły (Kachi Kawsadze), przywódcy oddziału basmaczy. W misji towarzyszy mu młody Pietrucha (Nikołaj Godowikow).

Obsada | edytuj kod

i inni

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. 50 najlepszych westernów wszech czasów // Esensja
  2. a b c Sebastian Chosiński: Czerwona gwiazda nad turkmeńską pustynią (pol.). Esensja, 16 grudnia 2009. [dostęp 2016-05-07].
  3. Kazimierz Nowacki (red.), Z filmem radzieckim na ty, Kraków 1972, s. 138.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Białe słońce pustyni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy