Białowodzkie Koryto


Białowodzkie Koryto w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Białowodzkie Koryto (słow. Bielovodské koryto[1]) – najniższa część południowo-wschodniej depresji w masywie Młynarza w słowackich Tatrach Wysokich. Opada od wysokości około 1500 m do dna Doliny Białej Wody. Wylot Białowodzkiego Koryta znajduje się na wysokości około 1300 m na wprost Polany pod Wysoką. Dolną część koryta jeszcze do lat 70. XX wieku porastał bujny las, ale obfite opady deszczu spowodowały powstanie błotno-kamiennej lawiny, w wyniku której obsunął się wraz ziemią cały pas lasu. Powstało szerokie koryto z olbrzymimi głazami[2].

Na wysokości około 1500 m Białowodzkie Koryto rozgałęzia się na dwa żleby. Patrząc od dołu są to:

Autorem nazwy jest Władysław Cywiński[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2020-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
  2. a b c Władysław Cywiński, Młynarz. Przewodnik szczegółowy, tom 6, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1998, ​ISBN 83-7104-011-3
Na podstawie artykułu: "Białowodzkie Koryto" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy