Biblia Szatana


Biblia Szatana w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biblia Szatana (ang. The Satanic Bible, dosłownie: „Biblia satanistyczna”) – książka stanowiąca wykład filozofii i praktyki satanistycznej, autorstwa Antona Szandora La Veya[1]. Została wydana w 1969 roku nakładem Avon Books.

Sekcje | edytuj kod

Książka ta jest przewodnikiem ludzkiej natury i interpretacją ludzkiego ego, ujętego przez pryzmat ogólnego, psychologicznego profilu ludzkości i wpływu wiary na jego wykreowanie.

Biblia Szatana składa się z czterech ksiąg.

  1. Piekielna diatryba, nazywana inaczej Księgą Szatana, opisuje w formie poematu to, co przedstawia sobą satanizm i jego nauki.
  2. Księga Lucyfera, zawiera dwanaście esejów, których tematyka rozpoczyna się od Boga, a kończy na życiu pozagrobowym. Znajduje się tam też wykład dotyczący podstaw satanizmu oraz esej o psychicznych wampirach, czyli osobach, które emocjonalnie wykorzystują innych
  3. Księga Beliala, zawiera pięć podrozdziałów, których główną tematyką jest magia. Mimo iż cała Biblia Satanistyczna traktuje o magii i okultyzmie, ten rozdział jest najbardziej z nią związany.
  4. Księga Lewiatana, zawiera dokładne opisy rytuałów, spis imion piekielnych, inwokacje oraz tzw. klucze henochiańskie, służące do odprawiania rytuałów. Do spisania ich użyto języka henochiańskiego, sztucznego języka powstałego w XVI wieku. Jest to zbiór wyrazów o odpowiednim brzmieniu, które mają na celu wywołać w odbiorcy nastrój grozy i tajemnicy.

Przypisy | edytuj kod

  1. James R. Lewis: Legitimating New Religions. Rutgers University Press, 2003, s. 105. ISBN 978-0-8135-3534-0.
Na podstawie artykułu: "Biblia Szatana" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy