Biblioteka Sejmowa


Na mapach: 52°13′29,2″N 21°01′41,4″E/52,224778 21,028167

Biblioteka Sejmowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biblioteka Sejmowa (BS) – biblioteka naukowa należąca do Kancelarii Sejmu.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Powstanie Biblioteki Sejmowej łączy się z odzyskaniem w 1918 niepodległości przez Państwo Polskie i wyborami do parlamentu w 1919. Została ona utworzona pod koniec tego roku, a po licznych zmianach organizacyjnych pełniła funkcję zarówno biblioteki, jak i archiwum Sejmu i Senatu.

Księgozbiór, wzbogacany materiałami Sejmu i Senatu oraz drukami urzędowymi, a także nabytkami z zakresu prawa, nauk społecznych, ekonomicznych i historycznych, liczył w 1939 78 tys. woluminów. Podczas pożaru budynku Sejmu we wrześniu 1939 część zbiorów spłonęła, a ocalałe 62 tys. woluminów Niemcy wywieźli do Berlina, gdzie zaginęły w okolicznościach dotąd nie wyjaśnionych. Jedynie nieznaczna część zbiorów, złożona pod koniec II wojny światowej w czeskim zamku Housce, wróciła do Polski.

W czasie II wojny światowej Biblioteka utraciła 61% swoich zbiorów (48 tys. z 78 tys. jednostek)[1].

Po wojnie, jako biblioteka jednoizbowego wówczas parlamentu, otrzymała nazwę „Biblioteki Sejmowej” i rozpoczęła kształtowanie swoich zasobów praktycznie od początku. W latach 1981–1991 jej dyrektorem był prof. Andrzej Gwiżdż. W 1991 Biblioteka przejęła księgozbiór byłego Archiwum Lewicy Polskiej, liczący 145 tys. woluminów, a w 1993 przyłączono do niej Archiwum Sejmu.

Zbiory | edytuj kod

Biblioteka Sejmowa gromadzi obecnie:

  • materiały biblioteczne,
  • dokumentację archiwalną (Archiwum Sejmu),
  • eksponaty muzealne (Wydział Muzealiów).

Zbiory materiałów bibliotecznych składają się z dwóch odrębnych fizycznie kolekcji, różniących się pochodzeniem, charakterem i lokalizacją. Pierwsza z nich – tzw. zbiory główne BS – zawiera materiały związane z podstawową funkcją BS jako biblioteki parlamentarnej, gromadzone od początku jej istnienia. Trzon drugiej stanowi księgozbiór Archiwum Lewicy Polskiej (poprzednio: Centralne Archiwum KC PZPR), włączony do BS w 1991 r., obecnie przechowywany i udostępniany w Wydziale Zbiorów Historii Społecznej BS.

Zbiory główne[2] | edytuj kod

Zbiory główne BS to księgozbiór budowany od czasu powstania Biblioteki w 1919 r., a na skutek zniszczeń i znacznych strat wojennych – gromadzony w dużej mierze od nowa po 1945 r. Charakter tej części zbiorów wyznacza misja BS, jaką jest dokumentowanie i wspieranie procesu legislacyjnego, w tym zaspokajanie potrzeb zaplecza badawczego, doradczego i informacyjnego Sejmu. Z jednej strony BS gromadzi wydawnictwa parlamentarne i urzędowe, z drugiej – piśmiennictwo dotyczące szerokiego wachlarza zagadnień, będące teoretyczno – metodyczną podstawą prac legislacyjnych. Unikatową częścią księgozbioru jest komplet wydawnictw Sejmu i Senatu od 1919 r. (druków, sprawozdań stenograficznych, biuletynów z posiedzeń komisji itp.) oraz ustawodawstwa polskiego (dzienników ustaw, dzienników urzędowych ministerstw i urzędów centralnych oraz województw), a także analogiczne wydawnictwa z ok. 30 krajów, głównie europejskich, pozyskiwane z reguły w drodze wymiany publikacji Sejmu i Senatu. BS dysponuje też urzędowymi wydawnictwami Unii Europejskiej, ONZ, Rady Europy, Unii Zachodnioeuropejskiej i NATO, wśród których znajdują się m.in. teksty konwencji, traktatów i innych umów międzynarodowych, wypracowanych przez te organizacje. Stale wzrasta liczba polskich i zagranicznych wydawnictw parlamentarnych i urzędowych dostępnych w BS równolegle lub wyłącznie w postaci dokumentów elektronicznych; od 2003 r. BS ma status elektronicznej biblioteki depozytowej ONZ, co oznacza przerwanie kompletowania wielu tytułów bieżących i pozwala na stopniową selekcję gromadzonej od ponad 50 lat dokumentacji ONZ w postaci drukowanej.

Przy doborze książek i czasopism do zbiorów BS stosowane są szczegółowe kryteria treściowe. Szczególnie bogato reprezentowane jest piśmiennictwo polskie i obce z następujących dziedzin i zagadnień:

  • prawo, zwłaszcza prawo konstytucyjne (państwowe), parlamentarne, administracyjne, samorządowe, międzynarodowe, a także filozofia i socjologia prawa oraz zasady tworzenia i interpretacji prawa;
  • ustrój państwowy i polityczny,
  • stosunki i organizacje międzynarodowe,
  • nauki polityczne,
  • ekonomia,
  • historia.

BS gromadzi też publicystykę polityczną oraz pamiętniki i biografie wybitnych działaczy politycznych i społecznych, szczególnie posłów i senatorów. Bogaty jest zbiór wydawnictw informacyjnych (encyklopedii, informatorów, bibliografii itp.), zarówno ogólnych, jak i specjalistycznych, zwłaszcza ze wskazanych wyżej dziedzin.

Wielkość zbiorów głównych BS wynosi ogółem ok. 378 109 jednostek, w tym:

  • wydawnictwa parlamentarne i urzędowe – ok. 85 550 woluminów;
  • wydawnictwa organizacji międzynarodowych – ok. 21 480 woluminów;
  • książki – ok. 194 030 woluminów;
  • czasopisma – ok. 74 120 woluminów;
  • dokumenty elektroniczne – ok. 950 jednostek

Zbiory Wydziału Zbiorów Historii Społecznej[3] | edytuj kod

Wielkość zbiorów Wydziału ZHS wynosi ogółem ok. 153 960 jednostek, w tym:

  • książki – ok. 112 250 woluminów,
  • czasopisma – ok. 37 650 woluminów,
  • dokumenty życia politycznego – ok. 18 340 dokumentów.

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Majewski: Wojna i kultura. Instytucje kultury polskiej w okupacyjnych realiach Generalnego Gubernatorstwa 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2005, s. 271. ISBN 83-7436-003-8.
  2. Zbiory główne Biblioteki Sejmowej (pol.). [dostęp 2015-08-23].
  3. Wydział Zbiorów Historii Społecznej (pol.). [dostęp 2015-08-23].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (biblioteka):
Na podstawie artykułu: "Biblioteka Sejmowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy