Biesiekierz


Na mapach: 54°08′02″N 16°02′19″E/54,133889 16,038611

Biesiekierz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biesiekierz (niem. Biziker) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim i gminie Biesiekierz, której jest siedzibą.

Według danych z 31 grudnia 2008 r. wieś miała 998 mieszkańców[1].

Przez wieś prowadzi droga krajowa nr 6, która jest częścią europejskiej trasy E28.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Wieś Biesiekierz od XVI w. stanowiła część majątku kołobrzeskiego rodu Holkenów, których główna siedziba mieściła się w pobliskim Nosowie. Następnie, aż do XIX wieku, wieś wielokrotnie zmieniała właścicieli. Pod koniec XVIII w. należała do rodziny von Kameke, a ostatnim właścicielem był Edward graf von Herztberg[2].

Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjmując nazwę nawiązała do wyrazu „kierz” (krzak) oraz słowa „biesi” („diabelski”) lub „byczy”, ewentualnie do miejsca pozbawionego krzewów, czyli „bezkrza”[3].

Infrastruktura | edytuj kod

Biesiekierz jest głównym ośrodkiem gminy. Zlokalizowany jest tu urząd gminy, biblioteka, posterunek policji, Centrum Zdrowia i Opieki Społecznej, klub wiejski, szkoła podstawowa, przedszkole, filia urzędu pracy i boisko gminne, z którego korzysta klub piłkarski Wybrzeże.

W miejscowości ma remizę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego[4].

Atrakcje turystyczne | edytuj kod

Kościół Pałac

Na terenie wsi znajduje się kościół pod wezwaniem Chrystusa Króla z XIV wieku. We wnętrzu kościoła znajduje się późnorenesansowy ołtarz oraz chrzcielnica z XVII w[5]. fragment nastawy ołtarzowej z datą renowacji (1932), a także dwie rzeźby barokowe oraz dzwon gotycki.

W Biesiekierzu położony jest zespół pałacowo-parkowy z przełomu XIX i XX wieku, którego powierzchnia wynosi 2,5 hektara. Biesiekierska aleja dębowa, licząca 9 drzew, jest pomnikiem przyrody.

Biesiekierz stolicą ziemniaka | edytuj kod

Nieopodal pałacu od lat 80. XX wieku znajduje się Pomnik Ziemniaka mierzący ze stelażem 9 metrów, gdzie sama bulwa ma 3,95 m. Położony jest kilkanaście metrów na południe od drogi krajowej nr 6. Według Urzędu Gminy Biesiekierz jest to prawdopodobnie największy na świecie monument ziemniaka. Został on utworzony na cześć nowej odmiany tej rośliny, która została wyhodowana w pobliskiej Hodowli Ziemniaka w Biesiekierzu. Pomysłodawcą całego przedsięwzięcia był dyrektor Stacji Hodowli Roślin Mariusz Roeder. Jego autorem jest Wiesław Adamski[6]. Prace nad pomnikiem trwały blisko rok, natomiast jego oficjalne odsłonięcie nastąpiło w 1983 roku[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. Plan Odnowy Miejscowości Biesiekierz na lata 2010–2016. 2010-01, s. 8 (Uchwała Nr XXXIX/291/10 Rady Gminy w Biesiekierzu z dnia 5 lutego 2010 r.).
  2. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ​ISBN 83-7263-900-0​.
  3. Małgorzata Żuchowska, Nazwy miejscowości nadbałtyckich, w: Poznaj swój kraj, nr 4/1986, s.13, ISSN 0832-6151
  4. Wykaz OSP w KSRG w województwie zachodniopomorskim w lutym 2011 r. Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie, 2011-03-02. [dostęp 2011-08-14].
  5. CzesławC. Piskorski CzesławC., Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 107-108, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482 .
  6. Gmina Biesiekierz: Turystyka na web.archive.org, 2007-10-21
  7. Vacacion.pl: Pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu. Vacacion.pl. [dostęp 2014-08-26].
Na podstawie artykułu: "Biesiekierz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy