Billy Idol


Billy Idol w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Billy Idol, właśc. William Michael Albert Broad (ur. 30 listopada 1955 w Stanmore, Londyn[4]) – brytyjski muzyk, wokalista, autor tekstów piosenek i aktor[4].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się w Stanmore[5], mieście Londynu, w gminie London Borough of Harrow jako William Michael Albert Broad[6]. Jego ojciec William Alfred Broad (1924-2014)[7][8] pracował jako sprzedawca sprzętu medycznego[9][10]. Jego matka Joanna O’Sullivan (ur. 1928) miała pochodzenie irlandzkie[11]. Jego dziadkami ze strony ojca byli Albert Broad i Naomi Heslop, a dziadkiem ze strony matki był Michael O’Sullivan[11]. W 1958 roku, kiedy miał trzy lata wraz z rodziną przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych[10], gdzie urodziła się jego siostra Jane. W 1962 roku, w wieku siedmiu lat powrócił do Anglii[10] i mieszkał w Dorking. W 1971 uczęszczał do Ravensbourne School for Boys w Bromley, a także uczył się w Worthing High School for Boys in Worthing w West Sussex w Worthing. W październiku 1975 podjął studia na University of Sussex, lecz po roku porzucił naukę[12].

Kariera | edytuj kod

Dołączył do Bromley Contingent – grupy londyńskich fanów punk rocka, towarzyszących grupie Sex Pistols. Podczas tego okresu zdecydował, że zostanie muzykiem i latem 1976, po krótkim pobycie w grupie Chelsea, stworzył zespół o nazwie Generation X[3].

Generation X z pomocą wytwórni Chrysalis Records wydał trzy udane albumy. Po rozpadzie zespołu Idol, w 1981 i rozpoczął działalność solową współpracując z gitarzystą Steve’em Stevensem, a jego utwory „White Wedding” oraz „Dancing with Myself” zdobyły szybko uznanie MTV[13]. To wystarczyło, by rok później zadebiutować solowym albumem Billy Idol. Krążek w Stanach pokrył się złotem. Znalazły się na nim takie hity, jak: „White Wedding”, „Hot in the City” i „Dancing with Myself”. Jego drugi longplay Rebel Yell (1983) z przebojami „Rebel Yell” i „Eyes without a Face” (ponad dwa miliony sprzedanych płyt w USA), został wielkim hitem i sprawił, że Idol osiągnął status gwiazdy w Stanach Zjednoczonych[14].

Idol nie wydał nowego albumu przed 1986; Whiplash Smile sprzedał się świetnie. Bezpośrednio przed wydaniem albumu Charmed Life w 1990, Idol miał wypadek na motocyklu, w którym prawie stracił nogę[15]. Album sprzedał się nadzwyczaj dobrze, ale Idol zdecydował, że zrobi sobie przerwę. Po wydaniu w 1993 chłodno przyjętego w Stanach Zjednoczonych albumu Cyberpunk, Idol znalazł się poza zainteresowaniem mediów i wpadł w nałóg narkotykowy, prawie umierając z przedawkowania w 1994[16].

Był kandydatem do głównej roli w biograficznym filmie Olivera Stone’a The Doors (1991), jednak z powodu wspomnianego wypadku motocyklowego musiał odrzucić propozycję. Niemniej wystąpił w niewielkiej roli Cata, pijanego przyjaciela Morrisona (Val Kilmer)[17]. Ten sam wypadek spowodował też, że nie zagrał cybernetycznego głównego antagonisty, T-1000, w filmie Terminator 2: Dzień sądu (Terminator 2: Judgment Day, 1991) – został zastąpiony przez Roberta Patricka[18].

W komedii sensacyjnej Larry’ego Bishopa Czas wściekłych psów (Mad Dog Time, 1996) z Ellen Barkin, Gabrielem Byrne i Jeffem Goldblumem pojawił się jako Lee Turner. Wystąpił też w komedii romantycznej Franka Coraci Od wesela do wesela (The Wedding Singer, 1998) u boku Adama Sandlera i Drew Barrymore. W filmie animowanym Heavy Metal 2000 (2000) użyczył głosu Odinowi, a w serialu Randy Cunningham: Nastoletni ninja (2013) zajął się dubbingiem jako Spikey Hair Bot.

W 2001 wydał album z największymi hitami Greatest Hits CD.

Steve Stevens i Billy Idol, 2010

W 2002 wystąpił na australijskim finale rugby, jednak problem z zasilaniem sprawił, że nikt go nie usłyszał.

W 2005 powrócił na scenę muzyczną albumem Devil's Playground, który był jego pierwszym nowym materiałem od prawie 12 lat.

Trzy lata później, w 2008 wydana została kompilacja największych przebojów Idolize Yourself. W październiku 2014 wydał album Kings & Queens of the Underground[14].

21 października 2014 powrócił z nową rockową płytą Kings & Queens of the Underground, którą nagrał wraz ze swoim stałym współpracownikiem, gitarzystą Steve'em Stevensem. Krążek wyprodukowali Greg Kurstin i Trevor Horn. Na płycie znalazły się takie utwory jak „Postcard from the Past”, „Can't Break Me Down” czy „Whiskey and Pills”, a także klasyczne ballady – „Bitter Pill”, „One Breath Away” i „Love and Glory".

21 lipca 2018 wystąpił podczas 12. edycji Festiwalu Legend Rocka.

Jego hit „White Wedding” został użyty w grze Grand Theft Auto: San Andreas, można go było słyszeć na stacji radiowej K-DST.

Życie prywatne | edytuj kod

Związany był z Perri Lister (1980-89), z którą ma syna Willema Wolfe Broada (ur. 15 czerwca 1988)[12]. Spotykał się Joan Jett (1978), Sherilyn Fenn, Ginger Lynn, Justine Bateman, Julią Roberts (1984), Melissą Gilbert (1986), Marią Conchitą Alonso (1989) i Drew Barrymore (1994)[19]. Ma córkę Bonnie Blue (ur. 21 sierpnia 1989)[12][20].

Publikacje | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

Zespół
Aktualni członkowie zespołu Billy’ego Idola
  • Steve Stevens – gitara, instrumenty klawiszowe (1981–1986, od 2001)
  • Stephen McGrath – gitara basowa, śpiew (od 2001)
  • Billy Morrison – gitara, śpiew (od 2010)
  • Erik Eldenius – perkusja (od 2012)
  • Paul Trudeau – instrumenty klawiszowe, gitara (od 2014)
Byli członkowie zespołu
  • Phil Feit – gitara basowa (1981–1983)
  • Steve Missal – perkusja (1981)
  • Gregg Gerson – perkusja (1981–1983)
  • Judi Dozier – instrumenty klawiszowe (1982–1985)
  • Steve Webster – gitara basowa (1983–1985)
  • Thommy Price – perkusja (1983–1988)
  • Kenny Aaronson – gitara basowa (1986–1988)
  • Susie Davis – instrumenty klawiszowe, śpiew (1986-1988)
  • Phil Soussan – gitara basowa (1988–1990)
  • Zane Fix – gitara basowa (1980s)
  • Mark Younger-Smith – gitara (1990–1993)
  • Larry Seymour – gitara basowa (1990–1996)
  • Tal Bergman – perkusja (1990–1993, 2000)
  • Bonnie Hayes – instrumenty klawiszowe, śpiew (1990-1991)
  • Jennifer Blakeman – instrumenty klawiszowe (1993)
  • Julie Greaux – instrumenty klawiszowe (1993)
  • Danny Sadownik – perkusja (1993)
  • Mark Schulman – perkusja (1993–2001)
  • Sasha Krivtsov – gitara basowa (2000)
  • Brian Tichy – perkusja (2001–2009)
  • Jeremy Colson – perkusja (2010–2012)
  • Derek Sherinian – instrumenty klawiszowe (2002–2014)
 Zobacz więcej w artykule Generation X (zespół muzyczny), w sekcji Dyskografia.

Albumy solowe | edytuj kod

Kompilacje | edytuj kod

Albumy koncertowe | edytuj kod

Minialbumy | edytuj kod

Albumy świąteczne | edytuj kod

Albumy wideo | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Billy Idol w bazie IMDb (ang.)
  2. Billy Idol w bazie Filmweb
  3. a b Billy Idol w Discogs.com (ang.)
  4. a b c d e f g h i Greg Prato: Billy Idol Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2016-03-15].
  5. Personalidade: Billy Idol (Reino Unido) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-08-03].
  6. Billy Idol (ang.). Listal. [dostęp 2017-08-03].
  7. Dave Lifton (2014-08-30): Billy Idol's Father, William Broad, Dies (ang.). Ultimate Classic Rock. [dostęp 2017-08-03].
  8. Adrian Deevoy (2014-10-11): Billy Idol reconnected with father before his death (ang.). Express. [dostęp 2017-08-03].
  9. Rebel rocker Billy Idol comes clean in gritty memoirs (ang.). yeahstub.com. [dostęp 2017-08-03].
  10. a b c Billy Idol Biography (1955-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2017-08-04].
  11. a b Billy Idol – What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2017-08-03].
  12. a b c Billy Idol w bazie Notable Names Database (ang.)
  13. Rachel Brodsky (2018-10-11): Billy Idol On Remixing Vital Idol, Finding New Life In Old Songs, And Listening To Post Malone (ang.). Stereogum.com. [dostęp 2018-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)].
  14. a b Music: Billy Idol (ang.). TV Tropes. [dostęp 2017-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)].
  15. Adrian Deevoy (2014-10-11): 'I've been a total idiot, but now I'm approaching 60... clean and soberish': Billy Idol confesses all (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)].
  16. Andrew Perry (2008-07-24): Billy Idol: the return of Billy the kid (ang.). The Daily Telegraph. [dostęp 2017-08-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)].
  17. Gregg Kilday (1991-03-08): Cameos in 'The Doors' (ang.). Entertainment Weekly. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-10)].
  18. Tomasz Małecki (2017-08-20): Billy Idol mógł zostać Terminatorem?! (pol.). Movies Room. [dostęp 2018-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)].
  19. Billy Idol Dating (ang.). FamousFix. [dostęp 2017-08-03].
  20. Phil Roura (2010-09-11): Wild at heart: Billy Idol may be a proud dad, but there's no taming the rocker (ang.). Daily News (Nowy Jork). [dostęp 2017-08-03].
  21. a b c Billy Idol Billboard Chart History (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2016-03-15].
  22. a b Billy Idol UK Chart History (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2016-03-15].
  23. a b Billy Idol Australian Albums Chart (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2016-03-15].
  24. a b c Billy Idol/Longplay-Chartverfolgung (niem.). musicline.de. [dostęp 2016-03-15].
  25. a b c Billy Idol Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2016-03-15].
  26. a b c d e f RIAA: Billy Idol (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2016-03-15].
  27. a b c d Music Canada: Billy Idol (ang.). musiccanada.com. [dostęp 2016-03-15].
  28. a b c d e f BPI: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych) (ang.). www.bpi.co.uk. [dostęp 2016-03-15].
  29. a b c d e Bundesverband Musikindustrie: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych) (niem.). www.musikindustrie.de. [dostęp 2016-03-15].
  30. a b c IFPI FI: Billy Idol (fiń.). www.ifpi.fi. [dostęp 2016-03-15].
  31. Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Cyberpunk review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  32. Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Devil's Playground review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  33. Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Kings and Queens of the Underground review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  34. Steve Huey: Billy Idol Vital Idol review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  35. AWARDS 1998 (ang.). www.swisscharts.com. [dostęp 2016-03-15].
  36. IFPI AT: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych) (niem.). www.ifpi.at. [dostęp 2016-03-15].
  37. William Ruhlmann: Billy Idol Greatest Hits review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  38. Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  39. Billy Idol Happy Holidays: A Very Special Christmas Album (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  40. Billy Idol In Super Overdrive: Live (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15].
  41. The Punk Rock Movie (1978) w bazie IMDb (ang.)
  42. Czas wściekłych psów (1996) w bazie IMDb (ang.)
  43. Punk's Not Dead (2007) w bazie IMDb (ang.)
  44. Revolutions (2011) w bazie IMDb (ang.)
  45. The Damned: Don't You Wish That We Were Dead (2015) w bazie IMDb (ang.)
  46. 27th Grammy Awards – 1985 presented February 26, 1985 (ang.). www.rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-10].
  47. 29th Grammy Awards – 1987 presented February 24, 1987 (ang.). www.rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-10].
  48. 33rd Grammy Awards – 1991 presented February 20, 1991 (ang.). www.rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-10].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Billy Idol" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy