Biskupi chełmscy (Kościół łaciński)


Biskupi chełmscy (Kościół łaciński) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biskupi chełmscykatolicka diecezja chełmska istniała od połowy XIV w. do 1805, a faktycznie do 1807 z powodu opóźnienia wykonania bulli papieskiej wywołanego wojną.

Biskupi chełmscy byli senatorami I Rzeczypospolitej. Zajmowali dziesiąte miejsce wśród senatorów duchownych, po unii lubelskiej trzynaste. W latach 1594–1617 byli wieczystymi wielkimi kanclerzami Akademii Zamojskiej. Kilku było podkanclerzymi koronnymi. Na 45 ordynariuszy, 28 awansowało na ważniejsze w hierarchii biskupstwa. Dwóch zostało później prymasami Polski, a jeden prymasem Królestwa Polskiego. 17 umarło, będąc biskupami chełmskimi. Siedzibą biskupów był Chełm, a w latach 1490–1664 i 1773–1805 Krasnystaw. Główną rezydencją biskupią był pałac w Skierbieszowie, dogodnie położony pomiędzy Chełmem, Krasnymstawem i Zamościem.

W 2009 papież Benedykt XVI ustanowił Chełm stolicą tytularną[1]. Tytularnym biskupem chełmskim 20 kwietnia 2013 został mianowany Stanisław Jamrozek, biskup pomocniczy archidiecezji przemyskiej.

Spis treści

Biskupi ordynariusze | edytuj kod

Biskupi koadiutorzy | edytuj kod

Biskupi pomocniczy | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Chełm biskupią stolicą tytularną. opoka.org.pl, 2009-03-03. [dostęp 2013-06-22].
  2. Daty nominacji według Encyklopedia katolicka Tom 2, Lublin 1995, ​ISBN 83-86668-02-4
Na podstawie artykułu: "Biskupi chełmscy (Kościół łaciński)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy