Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim


Na mapach: 43°11′51″N 12°05′06″E/43,197500 12,085000

Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim – jedna z większych bitew II wojny punickiej, która miała miejsce 21 czerwca 217 p.n.e. między kartagińską armią Hannibala a rzymską armią Flaminiusza. Armia Hannibala odniosła trzecie w tej wojnie zdecydowane zwycięstwo.

Spis treści

Przed bitwą | edytuj kod

Dzięki zwycięstwu w bitwie nad Trebią Hannibal ruszył na południe. Rzymianie byli pewni, że celem wędrówki jego armii jest Rzym. Dlatego też w stronę nadciągającego wroga wysłano konsula Flaminiusza, by przeciął drogę wojskom inwazyjnym.

Armia rzymska | edytuj kod

Konsul Flaminiusz nie był genialnym wodzem – o wiele lepiej znał się na polityce. Był jednak człowiekiem bardzo opanowanym i odważnym. Jego armia liczyła 30 000 dobrze uzbrojonych żołnierzy. Zajęli oni pozycje na wzgórzu, nie wiedząc o tym, że Hannibal jest już tylko o dzień drogi od armii rzymskiej.

Według Zarysu historii wojskowości powszechnej Janusza Sikorskiego, wojska rzymskie zostały zaatakowane w marszu. Ich dowódca Flaminiusz zaniechał wysyłania zwiadowców, sądząc, że wojska kartagińskie są jeszcze daleko. Zarządził więc marsz wzdłuż brzegów jeziora.

Armia kartagińska | edytuj kod

Armia ta była zbieraniną różnych nacji. Skład wojsk nosił na sobie ślad wędrówki z Afryki. Byli wśród tych żołnierzy Numidowie, Libijczycy, Iberowie, Ligurowie. W wyniku epidemii i trudnej drogi potężna armia stopniała do 40 000 ludzi (z wszystkich słoni przetrwał tylko jeden - Surus). Na czele tych wojsk stał Hannibal - człowiek posiadający wielki autorytet i posłuch u żołnierzy, a przede wszystkim niezwykły talent wojskowy.

Schemat przebiegu bitwy

Bitwa | edytuj kod

Rankiem 21 czerwca pod osłoną mgły Hannibal wysłał swą lekką konnicę, aby zablokowała przewidywaną drogę ucieczki Rzymian, a resztę sił ukrył wzdłuż drogi, którą mieli oni nadciągnąć. Libijczycy i Iberowie zostali odesłani, by ochraniać obóz. Hannibal wydał rozkaz do jednoczesnego ataku dla wszystkich swych wojsk.

Krótka, 3-godzinna bitwa zakończyła się całkowitą klęską Rzymian przypartych do brzegu jeziora, gdzie w panice szukali ratunku przed armią kartagińską. Poległo 15 000 żołnierzy rzymskich, w tym odpowiedzialny za klęskę Flaminiusz. Pozostałe 10 000 żołnierzy poszło w rozsypkę.

Według Zarysu historii wojskowości powszechnej Janusza Sikorskiego bitwa ta miała następujący przebieg. Wojska kartagińskie rozmieszczone na wzgórzach zaatakowały rozciągnięte kolumny rzymskie. Atak ten przeprowadzony nagle (byli oni ukryci), z zaskoczenia (Rzymianie sądzili, że wróg jest daleko), oraz zamykający wszystkie drogi ucieczki (kolumna przednia i tylna zostały dodatkowo otoczone), przyniósł oczekiwany rezultat. Armia rzymska nie była w stanie uformować szeregów, co spowodowało rzeź wśród jej żołnierzy. Dowódcy rzymskiemu Flaminiuszowi po bitwie Galowie odcięli głowę, ponieważ zauważyli że ten walczył w hełmie ze skalpem Gala[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Elwira Watała, Odcięte głowy władców. Oficyna Wydawnicza RYTM. Warszawa 2009, 71.
Na podstawie artykułu: "Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy