Bitwa stalingradzka


Na mapach: 49°N 45°E/48,700000 44,516667

Bitwa stalingradzka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa o Stalingrad (także bitwa nad Wołgą[1]) była jedną z największych bitew[h] II wojny światowej. Toczyła się w okresie od 23 sierpnia 1942 do 2 lutego 1943 roku.

Celem Niemców było zdobycie miasta Stalingrad (dziś Wołgograd) nad Wołgą, ważnego ze względu na plany zajęcia Kubania i Kaukazu. W rejonie Stalingradu 23 listopada 1942 roku wojska radzieckie zamknęły w kotle 6 Armię generała Friedricha Paulusa, część 4 Armii Pancernej oraz jednostki rumuńskie (łącznie około 260-270 tysięcy żołnierzy, w tym 9590 Rumunów i 20 300 tzw. Hilfswillige). Próby odblokowania stalingradzkiego kotła nie powiodły się. Dowództwo 6 Armii odrzuciło propozycję kapitulacji. Bitwa zakończyła się klęską Niemców i olbrzymimi stratami po obu stronach. Uznawana jest za przełomową w działaniach na froncie wschodnim. Na skutek przegranej nad Wołgą Niemcy stracili bezpowrotnie siłę, jaką dysponowali na początku wojny ze Związkiem Radzieckim. Całkowicie inicjatywę stracili jednak dopiero w bitwie pod Kurskiem.

Sytuacja w Europie na przełomie 1941 i 1942 roku

Spis treści

Bilans bitwy | edytuj kod

  • Straty niemieckie:
    • poległo, zamarzło, zmarło z głodu lub wyczerpania około 2/3 żołnierzy i podoficerów oraz połowa oficerów z sił liczących łącznie 364 tysiące ludzi (Rosjanie zebrali z pola bitwy do 7 listopada 1943 roku ciała 146 300 niemieckich poległych)
    • wzięto do niewoli – 108 tysięcy (do 29 stycznia 1943 r. 16 800 żołnierzy, od 30 stycznia do 2 lutego 1943 r. 91 tysięcy żołnierzy)
    • zmarli w drodze do obozów jenieckich i w niewoli – około 102 tysiące
  • Straty radzieckie:
    • z pola bitwy zebrano ciała 467 000 poległych radzieckich żołnierzy i oficerów
    • wskutek nalotów oraz walk życie straciło 42 750 cywilnych mieszkańców miasta oraz uciekinierów
    • na skutek represji niemieckich zginęło 3345 cywilów
    • na roboty przymusowe Niemcy wywieźli 64 220 cywilów.

Z kotła stalingradzkiego w okresie do 24 grudnia 1942 r. ewakuowano drogą lotniczą około 42 tysiące specjalistów i rannych. Z niewoli radzieckiej (do roku 1955, kiedy zwolniono ostatnich jeńców), wróciło zaledwie około 6 tysięcy żołnierzy.

Kultura masowa | edytuj kod

Literatura:

  • Rattenkrieg

Kino:

  • The Boy from Stalingrad (1943)
  • Bitwa stalingradzka 1 (1949)
  • Bitwa stalingradzka 2 (1950)
  • Żołnierze (1956)
  • Der Arzt von Stalingrad (1958)
  • Stalingrad: Dogs, Do You Want to Live Forever? (1959)
  • Lettres de Stalingrad (1969)
  • Stalingrad (2013)
  • Stalingrad (1989)
  • Stalingrad (1993)
  • Wróg u bram (2001)
  • Stalingrad (2003, serial)

Muzyka:

Gry komputerowe:

Zobacz też | edytuj kod

 Wykaz literatury uzupełniającej: Bitwa stalingradzka.

Uwagi | edytuj kod

  1. w tym czasie dowodził operacją „Mars”
  2. 62. Armia
  3. Front Doński
  4. 2. Armia Gwardii
  5. 6. Armia
  6. Grupa Armii „Don”
  7. 4. Armia Pancerna
  8. W rzeczywistości była to kampania składająca się z kilku etapów.

Przypisy | edytuj kod

  1. Konstanty Rokossowski: Żołnierski obowiązek. Warszawa: 1973, s. 227.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (bitwa):
Na podstawie artykułu: "Bitwa stalingradzka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy