Blackwall Tunnel


Na mapach: 51°30′18″N 0°00′10″W/51,505000 -0,002778

Blackwall Tunnel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Blackwall Tunnel – podwójny tunel drogowy przebiegający pod Tamizą we wschodnim Londynie, łączący gminę Tower Hamlets na północy z Greenwich na południu. Przez tunel przebiega droga A102[1], dawniej autostrada A102(M). Tunel jest kluczową arterią przecinającą rzekę, zapewniającą łączność pomiędzy północno-wschodnimi i południowo-wschodnimi dzielnicami brytyjskiej stolicy[2].

Historia | edytuj kod

Zachodni tunel został oddany do użytku 22 maja 1897 roku, będąc w dniu otwarcia najdłuższym tunelem przebiegającym pod rzeką na świecie. Jego budowa trwała sześć lat i kosztowała 1,4 mln funtów. W związku z budową wyburzone zostały budynki mieszkalne, a 641 mieszkańców zostało przesiedlonych do nowo wybudowanych mieszkań[3].

Zwiększające się natężenie ruchu spowodowało rozpoczęcie w 1960 roku budowy drugiego, wschodniego tunelu. Jego otwarcie nastąpiło 2 sierpnia 1967 roku. Koszt budowy wyniósł około 9 mln funtów[3].

Opis | edytuj kod

Długość tunelu zachodniego wynosi 1350 m, wschodniego – 1174 m. Ruch w obu tunelach odbywa się na dwupasmowej, jednokierunkowej jezdni (w tunelu zachodnim na północ, we wschodnim na południe)[1]. Korzystać z nich mogą jedynie pojazdy silnikowe. Obowiązują ograniczenia wysokości pojazdów (4,0 m w tunelu zachodnim i 4,7 m we wschodnim) oraz dotyczące przewozu materiałów niebezpiecznych[2]. Do 1969 roku z tunelu zachodniego mogli korzystać piesi[4].

Zarządcą Blackwall Tunnel jest Transport for London. Z każdego z tuneli korzysta dziennie około 50 000 pojazdów (18 250 000 rocznie)[1]. W tunelu dochodzi do licznych incydentów, wymagających jego czasowego zamknięcia, spowodowanych m.in. awariami przejeżdżających nim samochodów oraz kierowców samochodów ciężarowych o wysokości przekraczającej limit, którzy mimo stosownego oznakowania tunelu, próbują z niego korzystać (w okresie od stycznia do września 2012 liczba incydentów wahała się pomiędzy 93 a 144 miesięcznie)[2].

Najbliższymi alternatywnymi trasami dla samochodów przemierzających rzekę są położony około 3 km na zachód Rotherhithe Tunnel oraz oddalona o około 4 km na wschód przeprawa promowa Woolwich Ferry (nieczynna nocą, ograniczona w weekendy). Jedyną stałą przeprawą przez rzekę przeznaczoną dla pojazdów silnikowych znajdującą się na wschód od Blackwall Tunnel jest płatny Dartford Crossing w odległości około 19 km[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Participants (ang.). The Road Tunnel Operator Association. [dostęp 2013-07-20].
  2. a b c d East London River Crossings: Assessment of Need (ang.). Transport for London, październik 2012. s. 8, 50, 58-64. [dostęp 2013-07-20].
  3. a b The Blackwall Tunnel (ang.). Greenwich Guide. [dostęp 2013-07-20].
  4. The Blackwall Tunnel (ang.). British History Online. [dostęp 2013-07-20].
Na podstawie artykułu: "Blackwall Tunnel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy