Bobroszczur złotobrzuchy


Bobroszczur złotobrzuchy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bobroszczur złotobrzuchy[3], dawniej także bobroszczur[4] (Hydromys chrysogaster) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych[5].

Spis treści

Polska nazwa zwyczajowa | edytuj kod

We wcześniejszej polskiej literaturze zoologicznej Hydromys chrysogaster było oznaczane nazwą „bobroszczur”[4]. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi nadano nazwę bobroszczur złotobrzuchy, rezerwując nazwę bobroszczur dla rodzaju tych gryzoni[3].

Rozmieszczenie geograficzne | edytuj kod

Bobroszczury złotobrzuche zamieszkują brzegi jezior i rzek Australii i Tasmanii oraz części okolicznych wysepek. Można je również spotkać na terenie Nowej Gwinei[5].

Habitat | edytuj kod

Bobroszczury złotobrzuche gnieżdżą się na brzegach zbiorników wodnych w wydrążonych przez siebie tunelach lub pustych kłodach. Są zwierzętami lądowymi jednak są zależne od zbiorników wodnych jako źródła pożywienia. Zamieszkują tereny otaczające zarówno naturalne, jak i sztuczne zbiorniki. Mogą również przeżyć w rejonach, gdzie zbiorniki wodne są zanieczyszczone lub w zbiornikach półsłonych[5].

Rozmnażanie | edytuj kod

Rozmnażanie bobroszczurów złotobrzuchych rozciąga się na okres wiosny i lata. Ciąża trwa około 35 dni. Samice są gotowe do ponownego zapłodnienia od razu po porodzie, tak więc kolejne mioty mogą pojawiać się w 35-dniowych odstępach. Samice mogą wydać na świat do pięciu miotów rocznie, jednak zazwyczaj liczba ta waha się od jednego do trzech. Każdy miot składa się z trzech lub czterech młodych. Potomstwo bobroszczura złotobrzuchego rodzi się nagie i ślepe, jednak szybko się rozwija. Młode zazwyczaj osiągają niezależność po około 35 dniach, a po upływie roku są już zdolne do rozrodu[6].

Budowa ciała | edytuj kod

Długość ciała bobroszczura złotobrzuchego wynosi 231–370 mm, a masa 340–1275 g. Brak jest różnicy w rozmiarach ciała pomiędzy płciami[7]. Bobroszczury są dobrze przystosowane do żerowania w środowisku wodnym. Ich palce, zarówno u kończyn górnych, jak i dolnych, połączone są błoną pławną, a gęste futro nie przepuszcza wody. Bobroszczur złotobrzuchy ma spłaszczoną głowę, wydłużony, tępo zakończony pysk, małe uszy i oczy. Charakterystyczną cechą zwierzęcia jest gruby ogon o długości 242–345 mm. Poszczególne osobniki bobroszczurów złotobrzuchych różnią się nieco umaszczeniem. Gama barwna obejmuje szary, ciemnobrązowy, czasem niemal czarny. Cechą łączącą umaszczenie wszystkich osobników jest białe zakończenie ogona[6].

Pokarm | edytuj kod

Bobroszczury złotobrzuche żywią się wodnymi ptakami i owadami, rybami, małżami, ślimakami, żabami oraz jajami. Mogą również żerować na nadbrzeżnej roślinności.

Przypisy | edytuj kod

  1. Hydromys chrysogaster, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hydromys chrysogaster. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Hydromys chrysogaster. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2009-12-06]
  6. a b Barbara Lundrigan, Kim Pfotenhauer: Hydromys chrysogastergolden-bellied water rat (ang.). Animal Diversity Web., 2003. [dostęp 2014-03-23].
  7. G. H. H. Tate: Results of the Archbold expeditions. no. 65, The rodents of Australia and New Guinea. Bulletin of the American Museum of Natural History, 1951.
Na podstawie artykułu: "Bobroszczur złotobrzuchy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy