Boleniec


Na mapach: 54°44′00″N 17°19′46″E/54,733333 17,329444

Boleniec w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Boleniec (kaszb. Bòlińc, niem. Bollenz) – uroczysko - dawna miejscowość w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Smołdzino na Mierzei Łebskiej[1].

Wieś rybacka została zasypana przez wydmy ruchome, obecnie jest to teren Słowińskiego Parku Narodowego.

Nazwa miejscowości pochodziła bądź od nazwy ryby boleń bądź od imienia Bolesław. Zamieszkana była przez Słowińców, a pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1558 roku (dokument księcia Bogusława X oraz protokół sądowy). Mieszkańcy zajmowali się rybołówstwem[2]. Na terenie wsi znajdowały się chaty kryte sitowiem. Zostały one zasypane przez wędrujące wydmy, a mieszkańcy Boleńca musieli się przenieść w inne miejsce.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych - PRNG
  2. CzesławC. Piskorski CzesławC., Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 179, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482 .
Na podstawie artykułu: "Boleniec" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy