Bolesław Dunikowski


Bolesław Dunikowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bolesław Dunikowski (ur. 1 października 1875 w Jaśle, zm. 9 marca 1927 w Krakowie) – pułkownik audytor Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 1 października 1875 w Jaśle[1]. Był synem Jana i Henryki z domu Neronowicz. Kształcił się w gimnazjum oo. Jezuitów w Bąkowicach koło Chyrowa[2]. Ukończył studia na kierunku prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Został oficerem c. i k. armii. W latach od 1903 do 1911 służył jako sędzia w sądzie garnizonowym w Krakowie, a później w Stanisławowie i w Tarnowie. Po wybuchu I wojny światowej od 1 sierpnia 1914 sprawował stanowisko naczelnika sądu oraz referenta prawnego sądu Komendy Wojskowej w Przemyślu. Z dniem 1 kwietnia 1915 został odkomenderowany do Legionów Polskich. Awansowany do stopnia kapitana audytora od 1 stycznia 1916. Od kwietnia 1916 skierowany do Komendy Grupy Polskich Legionów i wszedł w skład Sądu Polowego. Mianowany majorem audytorem od 24 listopada 1916. Został kierownikiem Sądu Polowego Polskiego Korpusu Posiłkowego od 1 października 1917. W 1918 służył w austriackiej 4 Armii.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do sądownictwa wojskowego. Był oficerem Armii „Wschód”, służył w Przemyślu, Lwowie, Krakowie. Został awansowany do stopnia pułkownika audytora w korpusie oficerów sądowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Z dniem 27 listopada 1922 został przeniesiony w stan spoczynku.

Jako emerytowany oficer zamieszkał w Krakowie[3]. Był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Miłośników Historii[4].

Zmarł w Krakowie 9 marca 1927. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Jego żoną była Janina z domu Rożnowska.

Odznaczenia i ordery | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-06-09].
  2. Sprawozdanie Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1914/15 i 1915/16. Przemyśl: 1916, s. 99.
  3. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1578.
  4. Sprawozdanie z działalności Towarzystwa Miłośników Historii w roku 1927. „Przegląd Historyczny”. 27/1, s. 159, 1928. 
  5. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 241.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bolesław Dunikowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy