Bolesław Dziedzic


Bolesław Dziedzic w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bolesław Romuald Dziedzic (ur. 19 stycznia 1909 w Szmańkowczykach, zm. 10 stycznia 1985 w Londynie) – polski prawnik, minister w Rządzie RP na uchodźstwie.

Życiorys | edytuj kod

Przed II wojną światową pracował jako sędzia grodzki w Stryju. W czasie II wojny światowej był członkiem ZWZ. Aresztowany przez władze sowieckie, opuścił ZSRR z Armią Andersa. Walczył w szeregach II Korpusu Polskiego, w 10 Pułku Artylerii Ciężkiej. Ranny w boju, odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji, był działaczem Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. W kwietniu 1976 został mianowany ministrem spraw społecznych w drugim rządzie Alfreda Urbańskiego Pełnił tę funkcję do sierpnia 1976, kiedy to powołano kolejny rząd z premierem Kazimierzem Sabbatem. W drugim rządzie Kazimierza Sabbata (1978-1979) ponownie otrzymał tekę ministra spraw społecznych, natomiast w trzecim rządzie Kazimierza Sabbata (1979-1983) był ministrem sprawiedliwości. Zasiadał w V Radzie Narodowej RP (1973-1977) i był jednym z jej wiceprzewodniczących.

W 1984 został przez Prezydenta RP na uchodźstwie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Został pochowany na cmentarzu w Streatham.

Przypisy | edytuj kod

  1. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, Nr 3 z 31 grudnia 1984. 

Bibliografia | edytuj kod

  • Karolina Grodziska: Polskie groby na cmentarzach Londynu. Tom 2, wyd. PAU, Kraków 2001
  • Romuald Turkowski: Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1973-1991, wyd. Sejmowe, Warszawa 2002
Na podstawie artykułu: "Bolesław Dziedzic" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy