Bolesław Talago


Bolesław Talago w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Bolesława Talagi na Cmentarzu Powązkowskim

Bolesław Talago-Sławoj (ur. 22 grudnia 1919 w Kamieńcu Podolskim, zm. 21 lutego 1976 w Warszawie) – prekursor sportów motorowodnych w Polsce.

Życiorys | edytuj kod

Był synem Bolesława Talago inżyniera mierniczego[1] i Katarzyny Talago z domu Sołonienko. Matka ukończyła kursy pielęgniarskie w Rumunii. Rodzina przenosiła się z Kamieńca Podolskiego do Torunia, następnie do Grudziądza, Grodna, Bielska Podlaskiego i Wilna. Miał troje rodzeństwa. Przed wybuchem wojny uczęszczał do szkoły w Wilnie. Na jesieni 1938 roku wyjechał z Wilna do Lwowa. W czasie wojny rodzina mieszkała w Wilnie. Ojciec był aresztowany w 1943 roku[2] i zesłany do obozu przymusowej pracy w Prawieniszkach. W czasie wojny był podoficerem I Armii Wojska Polskiego w 1 Warszawskiej Brygadzie Armat[3] gdzie otrzymał stopień chorążego[4]. Służył jako szef zwiadu; w lutym 1945 roku został ranny w walkach o Nadarzyn[5]. Po wojnie był m.in. pracownikiem Ministerstwa Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, działaczem Polskiego Związku Pływackiego i Polskiego Związku Motorowodnego, organizatorem narciarstwa wodnego w Polsce, m.in. jego staraniem powstała Komisja Narciarstwa Wodnego. W 1964 roku prowadził pierwsze kursy sędziowskie[6][7], był wieloletnim sędzią sportowym.

Był ożeniony z Haliną Talago z domu Pancewicz, z którą miał dwoje dzieci. Miał syna z Joanną Flatau. W 1963 roku ożenił się z Elżbietą Janiszewską.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznym[3].

Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 15-6-22)[8].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Sądowe. „Słowo Pomorskie. Dziennik i Gazeta Toruńska”. 3 (42), s. 8, 22 lutego 1923 (pol.). 
  2. Roman Korab-Żebryk: Biała Księga : w obronie Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1991. ISBN 83-222-0699-2. (pol.)
  3. a b Zmarli. „Stolica”. 31 (17), s. 10, 25 kwietnia 1976 (pol.). 
  4. Leonard Skibiński: 1 Brygada Artylerii Armat 1943-1945 : dzieje 1 Warszawskiej Brygady Artylerii Armat im. gen. Józefa Bema. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1984, s. 108,123. ISBN 83-11-07085-7. (pol.)[jego dowódzcą był Władysław Cywiński]
  5. Aleksander Ochal: Moje wojny i rewolucje. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1982, s. 253. ISBN 83-11-06713-9. Cytat: W dniu 5 lutego 1945 r. w walkach o Nadarzyn ranny został szef zwiadu chorąży Bolesław Talago. (pol.)
  6. Jacek Naorniakowski: AB...X narciarstwa wodnego. Warszawa: Bel Studio, 2016. ISBN 978-83-7798-604-2. (pol.)
  7. Andrzej Skrzypczak, Anna Kleszcz, Anna Goździejewska, Ewa Paturej i inni. Wake parks in Poland – current state, conditions and prospects for development. „Polish Journal of Natural Sciences”. 31 (4), s. 695, 2016 (ang.). 
  8. Cmentarz Stare Powązki: CZESŁAW RĘBALSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-21] .
Na podstawie artykułu: "Bolesław Talago" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy