Bonosus (uzurpator)


Bonosus (uzurpator) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bonosus – oficer rzymskiej floty Renu[2]. W 280 roku n.e., kiedy Germanie spalili rzymskie statki ulokowane na Renie, wywołał bunt i w obawie przed spodziewaną karą mianował się cesarzem rzymskim[2][3]. Walczył z prawowitym cesarzem - Probusem[2]. Przegrawszy powiesił się[2]. Cesarz Probus darował życie jego synowi i żonie[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. JohnJ. Hazel JohnJ., Who's who in the Roman World, Psychology Press, 2002, ISBN 978-0-415-29162-0 [dostęp 2019-08-29]  (ang.).
  2. a b c d e Roman Emperors - DIR probus, www.roman-emperors.org [dostęp 2019-08-29] .
  3. WiesławW. Kaczanowicz WiesławW., Cesarz Probus 276-282 n.e., Katowice 1997, s. 41 .
Na podstawie artykułu: "Bonosus (uzurpator)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy